01 februari 2021

‘We hadden niet durven dromen dat hij op zichzelf zou gaan wonen’

Mijn hart maakt een sprongetje bij het nieuws. Het gaat eindelijk gebeuren. Mijn oudste zoon gaat het huis uit. Hij heeft een prachtig huis gekregen. Ik kan niet wachten tot het zover is. Soms moet ik oppassen dat ik niet enthousiaster word dan hij. Ook betrap ik mezelf erop dat ik al bezig ben met de inrichting. Zíjn inrichting welteverstaan. Gelukkig kan ik me net op tijd inhouden zodat hij er niet te veel van merkt.

Mijn gehandicapte zoon gaat uit huis

Stappenplan

Naast al de praktische zaken die geregeld moeten worden, is het natuurlijk ook emotioneel. Twee jaar geleden hadden we niet durven dromen dat deze jongen in staat zou zijn om op zichzelf te gaan wonen. De begeleiding die ik via via heb ingehuurd, is echt een godsgeschenk. De juiste persoon met de juiste toon die precies dat aanraakt bij mijn zoon waardoor hij stappen ging maken. Eerst hele kleintjes, maar al ras kwamen daar de grote zevenmijlsstappen achteraan. En dat resulteert nu dus in deze mega stap. Van een gamende, tv-kijkende op zijn bed liggende jongen, naar een hardwerkende zelfstandige jonge man. Nou ja, nog niet helemaal zelfstandig, maar hij komt een heel eind.

Van een gamende, tv-kijkende op zijn bed liggende jongen, naar een hardwerkende zelfstandige jonge man

Van klussen naar verhuizen

Inmiddels is de verhuizing achter de rug. Het was een hectische tijd die veel van mij vroeg. Ik reed continu heen en weer tussen ons huis en zijn huis. En er moest natuurlijk veel geklust worden. En toen kwam er ook weer het ‘verlies’ om de hoek kijken. Want daar waar het eerder mijn man was die gaatjes boorde in die verdomd harde muren van het nieuwbouwhuis, stond nu ik op zijn aanwijzingen met de klopboor in mijn hand. Zijn spierkracht was niet meer voldoende om deze klus te klaren. Na het klussen volgde een tijd van elk uur een telefoontje. ‘Mam, hoe moet ik dit regelen?’ ‘Mam, ik heb een brief van dat, wil je even kijken?’ ‘Mam, mag ik komen eten?’ Doodmoe werd ik ervan. Maar stiekem was ik ook blij, want wat miste ik hem de eerste maand.

Het was een hectische tijd die veel van mij vroeg

Een mijlpaal

De rust is nu weergekeerd. Sterker nog, het is heel rustig geworden in huis. En ik heb er even over gedaan, maar geniet nu van de mogelijkheden die dat biedt. Vraagt hij nu dan minder zorg of begeleiding van mij? Nee, misschien wel meer. Maar hij leeft niet meer onder mijn dak. Hij is er niet meer 24 uur en is voor een groot deel verantwoordelijk voor zichzelf. Dat is een zwaar en lastig proces geweest, maar we zijn er. En ik ben apetrots op hem en op ons gezin dat we zo ver zijn gekomen.

Moeder van kinderen met progressieve spierziekte myotone dystrofie

Annette Stekelenburg (55) is getrouwd en moeder van drie kinderen. Drie gezinsleden hebben de progressieve spierziekte myotone dystrofie. Ze maakt zich er sterk voor dat haar gezin eerlijke kansen krijgt en volwaardig kan meedoen in deze maatschappij.

De HandicapNL Update

Vind jij dit ook zo’n tof artikel en wil je nooit meer dit soort verhalen en columns missen? Schrijf je dan in voor onze HandicapNL Update en ontvang alle nieuwtjes in je mailbox.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update