Marjon – Eén stap achteruit, twee stappen vooruit

Het is gebeurd. Dat waar ik al die jaren voor gevreesd heb: Ik krijg Jules niet meer in mijn eentje de trap op. Hij is te sterk.

Bij mijn laatste poging ging hij halverwege aan de spijlen van een hekje hangen, al schoppend. Ik kreeg hem niet los zonder van de trap te vallen. Ik heb Wil geroepen en die heeft hem overgenomen.

Ik heb altijd gezegd dat Jules niet meer thuis kan wonen zodra ik hem fysiek niet meer de baas ben. Maar ja. Moeten we nu de crisisdienst gaan bellen? Nee, liever tijd voor plan B.

Plan B

Ik kan hem niet meer op zijn kamer zetten als hij boos is. Maar ik ben hem judotechnisch gezien nog wel de baas. Ik kan hem nog altijd in de houdgreep nemen. In de woonkamer.

Dus de eerstvolgende keer dat hij boos wordt, sjouw ik hem naar de bank, ga naast hem zitten, pak zijn handen dusdanig dat hij me niet kan krabben, en plaats zijn armen gekruist voor zijn borst, ver genoeg van zijn hoofd verwijderd dat hij niet in mijn handen kan bijten. Met mijn romp houd ik zijn bekken in bedwang, zodat hij me niet kan schoppen.

Ik zie de strijd

Boos

Omdat ik weinig speelruimte heb in deze positie, rest me niet veel meer dan naar hem te kijken.

Hij worstelt, hij probeert het gevecht te winnen. Hij is heel boos. Af en toe schreeuwt hij heel hard en heel lang – ik voel al zijn spieren tot het uiterste gespannen. Soms verslapt hij, geeft even op, gaat huilen. Als ik wat zeg, wordt hij opnieuw boos. Weer worstelen, schreeuwen, huilen. Als de ontspanning langer duurt laat ik mijn greep wat verslappen. Sus hem. Zeg dat hij best boos mag zijn. Bij het woord boos wordt hij opnieuw boos.

Verandering

Voor Jules is het om het even, lijkt het. Op zijn kamer komt hij tot rust, maar op de bank ook. Alleen heeft hij nu het bed niet gesloopt.

Voor mij is het anders. Als ik Jules op zijn kamer zet, ben ik pissig. Ga naar beneden, wacht even en ga naar hem toe als hij uitgeraasd is. Zie het bed en vind Jules nog steeds een eikel. Maar ik neem hem wel mee naar beneden.

Uiteindelijk kalmeert hij. En we gaan weer spelen

In contact

Nu heb ik hem vastgehouden, gevoeld hoe boos en machteloos hij was. Mijn frustratie sijpelde weg, ik hield contact met hem. Ik vind hem geen eikel, maar heb met hem te doen. En ik had hem volledig onder controle.

Ik denk dat Jules nog wel een poosje thuis kan blijven.

 

Bovenstaande blog is geschreven door Marjon, moeder van Jules en zijn twee grotere broers. Ze schrijft verhalen over de moeilijke tijden, maar ook over die kleine pareltjes van geluk waardoor het leven met Jules de moeite waard blijft. Haar andere blogs lees je op www.julesenik.wordpress.com.

 

Een waardevol dagelijks leven voor iedereen: teken het manifest!

Veel ouders met een gehandicapt kind strijden dag en nacht voor hun kind. Maar liefst 60% van hen krijgt een burn-out. Niet van de zorg óm hun kind, maar van het gevecht vóór hun kind. HandicapNL steunt projecten die ouders van een gehandicapt kind verbinden, sterken en verlichten in hun zorgtaak.

Mantelzorgers zetten vaak hun hele leven in het teken van de zorg, maar wie zorgt er voor hen? HandicapNL vindt dat iedereen recht heeft op een normaal, waardevol leven. Jij toch ook? Teken hieronder ons manifest!

Ja, ik teken voor een normaal leven voor iedereen!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.
Marjon – Dag dokter, met mij
Marjon – Dag dokter, met mij
Jacomien – Veilige plek
Jacomien – Veilige plek