20 januari 2021

Rachel – Eerste stapjes

Mijn revalidatie vergt veel energie en daar heb ik net niet zoveel van. Ik twijfelde daarom zelfs even om te stoppen met bloggen. Totdat ik een berichtje ontving van een lotgenootje. Ze liet me blijken hoeveel ze eraan heeft en dat motiveerde mij om door te gaan. Soms komen de juiste mensen op het juiste moment in je leven. Dit was zo’n moment.

Eerste stapjes tijdens revalidatie

Wankelend richting de finishlijn

Inmiddels heb ik zelf mijn eerste stapjes al gezet. Die dag zijn Steve en ik direct met de hondjes naar de hei gegaan om een klein rondje te wandelen (lees: wankelen). Ik was gelukkig zo blij, dat het me niet meer uitmaakte hoe het lopen eruitzag! Ik kan hier wel tien blogs over schrijven. Als ik er één woord voor mocht kiezen, dan koos ik voor ‘fantastisch’. Hoe onwerkelijk het was dat ik ineens gehandicapt was, zo onwerkelijk voelt mijn progressie nu soms ook.

Als ik er één woord voor mocht kiezen, dan koos ik voor ‘fantastisch’

Overigens vind ik het heel fijn dat ik zoveel mogelijk thuis kan revalideren. Het scheelt me een hoop ritjes en energie. Als we iets niet zelf kunnen, gaan we -incidenteel- naar een therapeut. In theorie weet ik hoe ik mijn lichaam fysiek sterker kan maken en in de praktijk gaat het weer steeds iets beter. Ik kan namelijk zelf weer een aantal oefeningen uitvoeren. Het is zo fijn en waardevol dat ik mezelf ook weer een beetje kan helpen.

Inzakking

Te veel prikkels kunnen mijn hersenen niet -meer- aan. Ik krijg steeds vaker migraineaanvallen en dat maakt het niet gemakkelijker. Voorlopig doe ik het allemaal iets rustiger aan. Helaas gooit de evenwichtsstoornis vaak roet in het eten. Na de wandeling op de hei, is het me niet meer gelukt om zonder hulpmiddelen een rondje te maken. Later heb ik het nog eens geprobeerd met mijn ‘Rolls-Royce vriendin’ (rollator). Ik kwam niet heel ver, vier huizen verder vanaf ons huis en nog tien meter. Even later zakte ik helaas weer door mijn benen en waren ze weer als rubber.

Mijn nieuwe bestaan

Ik weet even niet meer hoeveel stapjes ik vooruit heb gezet en hoeveel terug. Wat ik wel weet is dat ik mijn leven om mijn beperkingen heen ga plannen. Met beleid en liefde voor mijzelf en mijn lichaam. De fysieke progressie is -nog- niet voldoende om te ‘doen’ als voorheen. Ik stel mijn doelen weer iets bij en blijf vol goede moed bouwen aan mijn nieuwe bestaan.

Ik stel mijn doelen weer iets bij en blijf vol goede moed bouwen aan mijn nieuwe bestaan

Rachel LuntunganBovenstaande blog is geschreven door Rachel Luntungan; yoga- pilates en dansdocente en gediagnosticeerd met fibromyalgie. Onlangs werd ze daarnaast plotsklaps getroffen door een functionele neurologische stoornis. Op makemehappy.nl blogt ze op open en eerlijke wijze over de achtbaan van ervaringen en emoties die dit met zich mee brengt.

Lees Rachel’s eerder verschenen blog hier.

Sociale verantwoordelijkheid

Sinds Rachel kort geleden een functionele neurologische stoornis kreeg, gaat ze door een proces van acceptatie. Herkenbaar voor velen die gedurende hun leven met een handicap in aanraking komen. De manier waarop de maatschappij zich (bewust danwel onbewust) opstelt jegens mensen met een beperking, maakt voor deze acceptatie een groot verschil. (Lees meer over validisme). HandicapNL strijdt voor een inclusieve maatschappij door middel van beeldvormingscampagnes en het toegankelijker maken van Nederland.

Teken ons manifest voor een normaal dagelijks leven voor iedereen

Wij vinden dat iedere Nederlander met een handicap een normaal dagelijks leven moet kunnen leiden. Met leuke vrienden, een uitdagende baan en de mogelijkheid om te gaan en staan waar je wilt. Net als ieder ander. Maak jij je daar ook hard voor? Teken ons manifest!

Ja, ik teken het manifest voor een normaal leven voor iedereen!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.