25 januari 2021

Een avontuur in de trein: “Volgens mijn moeder heeft mijn handicap ervoor gezorgd dat ik meer naar mensen kijk”

Het was koud en het begon nog harder te waaien toen de trein kwam binnenrijden. Toch was ik blij, want het was zo’n intercity waar ik met de rolstoel ook in de coupé kan zitten. Dat betekent extra veel warmte. Ik ben de eerste die in de trein wordt gezet. Na mij komt er een hele stroom mensen binnen.

Met een handicap in het openbaar vervoer

De man in de trein

Aan de andere kant van het gangpad gaat een man zitten. Hij valt me op omdat hij een hondje bij zich heeft: een kortharig, mooi zwart hondje. Hij dirigeert zijn hondje om op de plek naast het raam te gaan zitten en gaat zelf op de stoel ernaast zitten. Volgens mijn moeder heeft mijn handicap ervoor gezorgd dat ik meer naar mensen kijk. Misschien omdat ik fysiek niet alles zelf kan en vaak hulp nodig heb van vreemden. En dan let ik stiekem toch vaak op wie er betrouwbaar uitziet. Maar soms helpt het me ook gewoon om te genieten van onverwachte ontmoetingen.

Volgens mijn moeder heeft mijn handicap ervoor gezorgd dat ik meer naar mensen kijk

Het gesprek

Inmiddels heb ik mijn boek ingeruild voor mijn trillende telefoon en beantwoord ik wat appjes. Dan kijk ik op en merk dat de man naast me huilt. Hij ziet dat ik hem zie. Wij kijken elkaar aan en zeggen niets. Hij heeft rooddoorlopen ogen. Ik zie dat een andere man die in de buurt zit, het ook is opgevallen. ‘Gaat het wel?’ besluit ik uiteindelijk te vragen en ik baal dat ik geen zakdoekjes bij me heb (normaal gesproken heb ik altijd alles in mijn tas gepropt). ‘Jawel,’ antwoordt de man, maar ik geloof hem voor geen meter. Hij haalt zijn neus op.

Ik geloof hem voor geen meter

‘Nou ja, eigenlijk niet zo goed. Ik heb net gehoord dat mijn moeder is overleden, ik ben nu naar haar onderweg.’ ‘Wat verschrikkelijk,’ zeg ik. De man die voor hem zit, zegt: ‘Dat heb ik ook mee moeten maken. Je moeder is het mooiste wat je hebt en kunt verliezen.’ ‘Ja, dus nu zit ik met Kiki in de trein,’ zegt hij doelend op zijn hondje. Dan komt er een conducteur langs. ‘Kunt u die hond niet onder de stoel leggen?’ vraagt hij. ‘Deze meneer heeft het vandaag eigenlijk nodig dat u iets aardigs tegen hem zegt,’ zeg ik. Hij kijkt de man nog eens aan en zegt dan: ‘Laat die regeltjes zitten. Heel veel sterkte.’ ‘Wil je morgen voor me bidden? Dan nemen we afscheid. Mijn moeder was nog jong en ze was niet zo sterk, maar ook niet ziek.’ En dat beloof ik hem.

Amber Bindels

Amber van Ginneken (31) studeert soms filosofie en zet zich altijd in voor toegankelijkheid. Doordat ze drie maanden te vroeg is geboren heeft ze cerebrale parese en zit ze in een elektrische rolstoel. Ze is getrouwd maar woont niet samen.

De HandicapNL Update

Vind jij dit ook zo’n leuke column en wil je nooit meer dit soort verhalen en artikelen missen? Schrijf je dan in voor onze HandicapNL Update en ontvang alle nieuwtjes in je mailbox.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update