21 april 2020

‘Nu pas zie en voel je wat de waarde is van wat je elke dag doet’

Het Toverbaltheater is een plek in Beneden-Leeuwen waar ongeveer 50 mensen met een verstandelijke beperking vijf dagen in de week met plezier naartoe gaan. Nu zit iedereen thuis. Het Toverbaltheater is een soort school: de mensen leren theater maken, decors bouwen, kleding maken, doen de techniek. Ze zingen, dansen, schrijven gedichten. HandicapNL sprak met Ina Cornelissen, oprichtster van Het Toverbaltheater.

Toverbaltheater

Team Toverbaltheater – Foto: Rob Herstel

De mensen kunnen zichzelf zijn, worden gezien en gewaardeerd. Ze doen echt mee.

Toverballers

Alle creativiteit wordt gebundeld in prachtige voorstellingen. Drie keer in de week treedt het Toverbaltheater op voor uiteenlopend publiek: scholen, bedrijven en tijdens officiële gelegenheden. De voorstellingen,het restaurant Voorproefje en de winkel Confetti, gerund door ‘Toverballers’ zoals de medewerkers worden genoemd, zorgen voor inkomsten. Daarnaast krijgt het theater steun van fondsen, zoals HandicapNL, sponsors en subsidiegevers.

De coronacrisis zet de wereld op zijn kop, ook het Toverbaltheater. ‘We zijn vrij lang open gebleven, tot 23 maart. Eerst voor de mensen van ouders met vitale beroepen en voor hen die moeilijk thuis kunnen zijn. Bij ons werken 49 mensen die uit allemaal verschillende gezinssituaties komen. Bovendien komen de meeste mensen met 3, 4 of 5 personen in de taxi naar ons toe. Dat was op een gegeven moment, gezien de strenge maatregelen, niet meer verantwoord.’

Thuisopdrachten

‘Ik vond het ontzettend moeilijk om dicht te gaan. Erg verdrietig ook.’

Maar Ina blijft, zoals altijd, positief: ‘We hebben ons programma meteen aangepast en hebben twee contactmomenten per dag. ’s Morgens maken we een filmpje met een opdracht en een leskaart. Dat kan een kookopdracht zijn, een yogales of iets om te knutselen. De hele dag door ontvang ik filmpjes en foto’s van iedereen die met de opdracht aan de slag is gegaan. Ik beantwoord alle mailtjes en appjes met een persoonlijk berichtje en houd op die manier contact.’

‘Van alle beelden maken we een leuk filmpje en sturen dat aan het einde van de middag rond en zetten het op onze Facebookpagina. De medewerkers zien het team en hun collega’s zingen, dansen of een gedicht vertellen met een leuke foto. Ze zien elkaar in de thuissituatie, dus dat geeft het gevoel dat je nog steeds dicht bij elkaar bent. Ook ouders vinden het fijn om twee ijkpunten op een dag te hebben. De medewerkers leven nu in plaats van vijf dagen in de week op het Toverbaltheater, zeven dagen per week in hun gezinssituatie.’

Samen

Met twee andere collega’s verzorgt Ina de opdrachten en filmpjes. De andere teamleden zijn kleding aan het opruimen, aan het schoonmaken en nieuwe lessen aan het maken. Het team van 15 personen blijft met in achtneming van de maatregelen gewoon doorwerken. ‘Wij doen nu al die klussen die altijd blijven liggen. En zorgen dat we straks weer klaar staan met een goed gevuld les programma als we weer open mogen. Elke week doen we naast de dagelijkse opdrachten nog iets bijzonders, zoals video bellen opsturen van een kaart.’

Met Pasen ontvingen alle medewerkers een Paaspakket met lekkere hapjes uit het restaurant en een USB-stickje met een filmpje waarop een lied stond. ‘Een van de eerste opdrachten was om een woord op te schrijven of een voorwerp te noemen of fotograferen dat de medewerkers bezig hield. Daarmee is onze muzikant Maarten Peters aan de slag gegaan en heeft het lied ‘Samen’ gemaakt. Dat lied, waar iedereen meezingt, trommelt en fluit, stond op het USB-stickje als verrassing. Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er gebeurt, maar laten we er alsjeblieft iets positiefs van maken.’

Impact corona

Voor de mensen met een verstandelijke beperking is de hele situatie natuurlijk ontzettend moeilijk te snappen. De eerste week was het nog leuk vakantie. Maar het is natuurlijk erg onzeker hoelang het allemaal gaat duren. Ina merkt op dat het verschil tussen de mensen erg groot is. ‘Een aantal mensen zijn thuis ook blij en redden zich prima, anderen maken zich grote zorgen en zijn eenzaam. Weer anderen vallen thuis helemaal stil.’

‘Vorige week mailde een jongen, die niet-aangeboren hersenletsel (NAH) heeft en erg zwak is, dat hij op het nieuws had gezien dat ze gaan kiezen wie op de IC mag. ‘Ik denk dat ik niet meer mag’, schreef hij. Dat is zo’n groot leed.’ Ina zucht en krijgt het even te kwaad: ‘Ja, dat vind ik echt heel zwaar, al die persoonlijke situaties en verhalen en hoe iedereen met de coronacrisis omgaat.’

Je weet dat er mensen thuis zitten, waarvan je denkt: oh, gaat dat wel goed? Mensen die heel druk zijn en moeite hebben met hun emoties en gevoelens. Die soms heel boos of agressief kunnen worden.

Onschatbare waarde

Ina heeft dagelijks via mail contact met de ouders van hun kinderen. ‘Maar pas belde een moeder me op en zei: “Ik denk dat ze straks niet meer praat, ze wordt steeds stiller”.’ Nu pas zie en voel je wat de waarde is van wat we elke dag doen. We zijn met zoveel begeleiders. We stimuleren, ontwikkelen, geven de mensen sociale vaardigheden mee en af en toe een schop onder hun kont. De dagbesteding hier is geen tijdverdrijf, we proberen echt álles uit iemand te halen. Het wordt straks een enorme klus om iedereen weer mee in het ritme te krijgen. Dat lijntje is zo dun.’

Hoe nu verder

Gelukkig is er ook nog humor. Ina vertelt lachend: ‘Een van de jongens zegt op een filmpje: “Nou Ina, ik heb echt geen zin in al dat huiswerk.”’ Vervolgens geeft hij Ina terug wat ze zelf altijd zegt, omdat ze niet van sporten houdt: “Ik sport niet, maar ik beweeg wel veel met mijn mond, dat is ook een beetje sporten, toch?”

Een paar van Ina’s collega’s zijn in de afgelopen weken ziek geweest, waarschijnlijk corona. Ze zijn gelukkig weer hersteld. In twee woongroepen was het virus ook geconstateerd. ‘Gelukkig zijn alle medewerkers nog gezond en dat is het belangrijkste’, vertelt Ina opgelucht. ‘Op dit moment zijn we druk aan het nadenken hoe alles eruitziet als de regels worden versoepeld. Het restaurant is geen probleem, daar zet je gewoon een paar tafels minder neer. Maar hoe we het gaan doen met de 1,5 meter regel met mensen die gewend zijn om veel te knuffelen en regelmatig tegen je aan willen kruipen, weet ik nog niet.’

Steun Ina en haar Toverbaltheater

Hallo, ik heb een handicap

HandicapNL vindt het erg belangrijk om de afstand tussen kinderen en mensen met een handicap te verkleinen. Daarom bieden wij speciaal voor papa’s, mama’s, opa’s, oma’s, juffen en meesters GRATIS het e-book ‘Hallo, ik heb een handicap’ aan om op een laagdrempelige manier met kinderen in gesprek te gaan over mensen met een handicap.

Download gratis Hallo, ik heb een handicap!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.