Snakken naar een snipperdag

19 oktober 2018

Donderdagavond half 9. Met een schok besef ik: het is alweer meer dan 2 weken geleden dat ik mijn blog schreef over World Smile Day ­– over Harvey Ball en zijn beroemde smiley. Tijd voor een nieuwe blog. Niet over lachen, bakjes koffie en een kop vol rimpels. Waar dan wel over?

Een klein bedrijfje

Tijd. Over tijd en over hoe snel die gaat als je (te) veel doet. De dagen vliegen voorbij – met werken, racen van en naar school of crèche, poetsen en eten koken en dat (bijna) elke dag. Is dat erg? Ik weet het niet. Ik ben ervan overtuigd dat het gemiddelde gezinsleven er zo uitziet: als een klein bedrijfje dat meestal lekker loopt, maar dat af en toe hapert en niet vooruit te branden is. Een bedrijf waarvan het personeel soms snakt naar een collectieve snipperdag – gewoon even helemaal niks.

Feest!

En dat doen wij nu – snakken naar een snipperdag. Eigenlijk is iedereen een beetje moe. Gelukkig is het bijna herfstvakantie. Feest voor mijn dochter van 6. School is geweldig, Maar dat je even niet elke ochtend met een slaperig hoofd je pyjama hoeft te verwisselen voor een broek, een trui en een paar schone sokken, is toch wel een enorm voordeel. Nou ja, het moet natuurlijk nog steeds – maar of het nu 5 of 10 minuten duurt, dat maakt niet zo heel veel uit.

Scheve gezichten

Ook best lekker voor ons – net wat minder druk op de ketel. Want bij de kinderopvang doen de begeleiders helemaal niet moeilijk als je wat later binnen komt vallen, maar als je je kind 2 minuten te laat op school aflevert, kun je rekenen op minimaal 2 scheve gezichten: die van de juf en die van de directeur – die je dan natuurlijk net op de gang tegenkomt. Terecht, overigens. Net als die e-mailreprimande dat de lessen echt om half 9 beginnen. Maar toch. Het steekt wel, als je nog kauwend op je boterham en met kletsnatte haren van je fiets afstapt en stiekem best een beetje trots bent dat het toch weer bijna is gelukt.

Een half uurtje extra

Iets meer tijd dus, in zo’n vakantie. Geen overbodige luxe, vindt vooral mijn lijf. Dat rennen en vliegen doet toch wat – hoe leuk ik het meestal ook vind. Even een paar ochtenden niet om 6 uur wakker schrikken van het doordringende trillen van mijn wekker, maar pas om half 7. Een verademing. Dat halve uurtje? Ja, dat halve uurtje maakt uit.

Vakantiegevoel

Herkennen jullie dat ik-word-net-wakker-moment? Dat moment waarop je nog net niet helemaal weet waar je bent en wat je allemaal te wachten staat? Precies dat. En daarvan kan ik de komende week net iets langer genieten. Lang leve de herfstvakantie – ook al werk ik gewoon de hele week. Dat halve uurtje extra geeft mij al een vakantiegevoel! Toch nog een soort snipperdag(en).

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type