Ottilia – De probleemvrije standaard

Ik voel me rot, want ik heb veel aan mijn hoofd en ik heb pijn. Ik wil me niet rot voelen. Ik wil geen pijn hebben.

De probleemvrije standaard

Als ik pijn heb denk ik vaak aan de tijd dat ik urenlang kon lopen, fietsen en dansen zonder erover na te denken. Als ik last heb van mijn hoofd denk ik aan vóór die stomme kopstoot, toen ik nog eindeloos kon denken, musiceren en genieten van sociale aangelegenheden. Ik denk dan aan hoe goed ik het had voordat het probleem ontstond. Grappig eigenlijk, want op dat moment was ik er natuurlijk niet van bewust – laat staan dankbaar voor – dat ik geen pijn had en niet prikkelgevoelig was.

Ik maak me een voorstelling van hoe het is om te leven zonder pijn. Vergeleken daarmee valt het – telkens weer – vies tegen.

Strijden

Natuurlijk, het is vervelend om pijn te hebben. Het gevoel is onprettig, dus ik wil er vanaf. Maar ook vergelijk ik de situatie gelijk met een tijd waarin mijn probleem (nog) niet bestond. Probleemvrij als standaard voor het leven. Dat klinkt problematisch. Alsof pijn en ziekte, teleurstellingen en gemis fout zijn en niet bij het leven horen. Alsof het dingen zijn waartegen we moeten strijden en die we zo snel mogelijk weer de deur uit moeten werken. Nee. In het leven krijgen we een hoop voor de kiezen wat we niet willen. Maar sommige dingen hebben we niet in de hand en het niet-willen gaat het niet veranderen.

Door de dingen die we niet in ons leven willen te negeren, onderdrukken of vervloeken wordt het zelden beter.

Aanvaarding

In mijn geval maakt het niet-aanvaarden het erger. Zodra ik weerstand voel of strijd tegen de pijn, wordt mijn spierspanning hoger. Daardoor verergeren mijn klachten en voel ik meer pijn. Continu verlangend terugdenken aan een tijd dat ik volledig gezond was en alles kon, en mijn huidige situatie daarmee vergelijken, is een goed recept om ongelukkig te worden. Maar ik heb andere toekomstplannen. Dus ik stop met vergelijken en strijden tegen de pijn en beperkingen. Het brengt me niet waar ik wil.

Soms is er storm. En of we nou willen of niet: die storm hoort erbij.

 

Bovenstaande blog is geschreven door Ottilia; gediagnostiseerd met hypermobiele Ehlers-Danlos. Na een hersenschudding voelde zij zich gedwongen om stil te staan. Op rekbaar.nl blogt ze over alles wat haar opvalt in haar wereld en de wereld om haar heen, van het luisteren naar je lichaam tot herstel van de verbinding tussen lichaam en geest. (Foto: Mariet Dingemans)

1x per maand de beste verhalen in je mailbox!

Wil je niets missen van de blogs, tips en campagnes van HandicapNL? Schrijf je in voor de HandicapNL update en ontvang 1x per maand de best gelezen artikelen in je mailbox. Zo mis je nooit meer die leuke uitjes, rake columns of herkenbare verhalen.

Schrijf me in voor de Update!

Maartje: ‘Op de Dutch Grand Prix vergat ik dat ik een handicap heb.’
Maartje: ‘Op de Dutch Grand Prix vergat ik dat ik een handicap heb.’
Naomi (31): “De regelzucht in de zorg? Ik heb goede hoop dat er iets aan te doen valt”
Naomi (31): “De regelzucht in de zorg? Ik heb goede hoop dat er iets aan te doen valt”