25 februari 2021

Marjon – Taxishit

Vandaag ging het weer helemaal mis met de taxi. Sinds drie weken is onze vaste taxichauffeur met vakantie en, naar nu blijkt, ook op een andere route gezet. Die zien we nooit meer terug dus en we vragen ons stiekem af of hij niet zelf om een andere route heeft gevraagd om van Jules af te zijn.

Taxi voor gehandicapten

Overgang

Nu heeft Jules dus de derde taxichauffeur in drie weken en dat is niet goed voor hem. Vooral de laatste, die nu de tweede week ingaat, vindt Jules echt niet leuk. Het begon al op de eerste dag. Wij legden uit (voor de zoveelste keer) dat Jules moeite heeft met overgangen en het loslaten van zijn moeder. Dus de overgang naar de taxi moet goed voorbereid worden, anders wordt Jules agressief. De chauffeur sloeg zijn  armen over elkaar, bekeek Jules vanuit de hoogte en zei: “zo, dus jij bent een agressief mannetje!” Volgens mij besloot Jules op dat moment dat hij een hekel had aan deze taxichauffeur.

Volgens mij besloot Jules op dat moment dat hij een hekel had aan deze taxichauffeur

Een gevecht

Gisteren was het al moeilijk om Jules in de taxi te krijgen. Hij zet zijn rug, heup en knieën op slot, wordt een soort holgevormde plank die met geen mogelijkheid in zijn zitje te krijgen is. Met drie man sterk lukt het ons uiteindelijk om hem te “breken” en in de stoel te duwen. Eentje van ons houdt hem tussen de benen vast, zodat hij niet weer kan overstrekken en de ander wormt de riem om hem heen. Vervolgens laat Jules zich onder de riem uitglijden en het hele gevecht begint weer overnieuw.

Thuiskomt

Toen Jules thuiskwam keek de chauffeur mij verontwaardigd aan: het had 35 minuten geduurd voor Jules eindelijk rustig in zijn stoel wilde zitten. De bus had een aantal keren langs de weg moeten stoppen omdat Jules weer uit zijn stoel was gegleden. Maar wat moet ik daarop zeggen? Ik weet hoe lastig en sterk hij is, hoe boos hij kan zijn. Maar een beetje inlevingsvermogen van een chauffeur helpt een boel. Helaas is deze taxichauffeur gespeend van elke vorm van empathisch vermogen. Jules afleiden door hem bijvoorbeeld op een vuilniswagen of bus te wijzen? Maar daar heeft deze chauffeur geen zin in. Nee, hij moet zich concentreren op de weg.

Boos

Vanochtend bracht nog meer taxileed. Wil en ik zetten Jules gezamenlijk in de taxi. Jules wilde niet. De chauffeur belde gelijk met zijn baas. Toen hij had opgehangen, was Jules net vast. “Vanaf morgen” zei de chauffeur met iets van triomf in zijn stem, “wacht ik twee minuten. Als hij zich dan nog niet gedraagt, mag ik verder rijden.” Een prettige dag verder!

Als hij zich dan nog niet gedraagt, mag ik verder rijden

O, wat waren we boos. Wil belde gelijk de taxicentrale die natuurlijk niet luisterde maar min of meer geïrriteerd begon te roepen dat ze rechten hadden en het was al zo moeilijk allemaal met die verschillende routes.

Dan maar bellen met de gemeente. Die kon ons ook niet helpen. De enige oplossing is dat wij als ouders meerijden met de taxi. Maar dat wordt een probleem, want we hebben nog twee kinderen die op een gewone  school zitten en nog niet alleen kunnen over twee drukke wegen. Oja, en we werken ook nog allebei.

De conclusie

Na bestudering van de regelgeving komen we tot de volgende conclusie: de taxi heeft het recht om Jules te weigeren als hij zich misdraagt. Ze hoeven geen alternatief aan te bieden. Begeleiding voor moeilijke kinderen is er tot vier jaar. Daarna worden de gedragsproblemen blijkbaar geacht te zijn verdwenen. We zullen hem dus zelf naar school moeten brengen, anders krijgen we ook nog eens de leerplichtambtenaar op ons dak.

Daarna worden de gedragsproblemen blijkbaar geacht te zijn verdwenen

Er is geen oplossing

Wij zitten vast, we weten dit keer echt geen oplossing. De taxi werkt niet mee. We bellen al anderhalf jaar om een oplossing. Elke keer moeten we weer om een stoeltje in de taxi vragen (hoewel dit bij mijn weten verplicht is bij kinderen onder de 1 meter 30) Overal in alle dossiers staat dat wij als gezin overbelast zijn en moeten worden ontzien. En dan vervolgens gebeurt er dit. Ik zit er echt helemaal doorheen. En ik haat taxichauffeurs.

*Deze blog is geschreven vóór de coronamaatregelen

 

Bovenstaande blog is geschreven door Marjon, moeder van Jules en zijn twee grotere broers. Ze schrijft verhalen over de moeilijke tijden, maar ook over die kleine pareltjes van geluk waardoor het leven met Jules de moeite waard blijft. Haar andere blogs lees je op www.julesenik.wordpress.com.

Lees nog meer blogs van Marjon!