Marjon – Dag dokter, met mij

Jules is serieus gewond. Hij heeft een schram op zijn been en hij houdt zich groot, maar eigenlijk is hij op sterven na dood. Papa draagt hem het laatste stuk van de speeltuin naar huis. Met een dikke pruillip hangt hij tegen de sterke schouders van Wil aan, handjes om de veilige nek.

Ik zit buiten te lezen. De lente is dusdanig overdadig losgebarsten dat je je in de zomer waant; ik zit in een shirt met korte mouwen, opgetogen geluiden van kinderen weerkaatsen door de straten en de vogels gaan nog lang niet slapen. Als Wil met Jules in zijn armen de tuinpoort binnenkomt, leg ik mijn boek neer. “Wat is er Jules?”

Jules schudt heftig zijn hoofd. Dit is duidelijk geen kwetsuur dat met zalf weg gewreven kan worden.

Pijn

Jules is te erg gewond om te communiceren. Papa moet het vertellen. “Doet het zo’n pijn Jules?” informeer ik bezorgd. Jules knikt, trekt zijn mond in huilstand, knijpt zijn ogen stijf dicht en probeert tevergeefs een paar tranen te produceren. En wij gaan mee in zijn theater.

“We moeten de dokter bellen,” Wil klinkt gedecideerd. “Jahaa!!!”knikt Jules en gaat spontaan recht zitten. Ik ga de telefoon halen en Wil drukt een paar keer op de toets. Gaat zitten, met Jules op schoot en kijkt ernstig. Binnen in huis rinkelt mijn mobiel.

“Doktersadvies”

“Aja, dokter…” Jules zit gespannen te luisteren, slab in de mond. “Ja, inderdaad met de vader van Jules. Ja, Jules heeft heel erge pijn.” Jules wijst behulpzaam zijn been aan, ziet de schram weer en barst , het hoofd theatraal in de nek, opnieuw in gejammer uit. “Zalf?” zegt Wil. Jules schudt heftig zijn hoofd. Dit is duidelijk geen kwetsuur dat met zalf weg gewreven kan worden.

“Wat zegt u? Hoezo te laat? Ja, maar het is vakantie!” En met de hand voor de hoorn buigt Wil zich voorover naar Jules. “De dokter vindt het gek dat je nog niet in bed ligt!” Jules begint te grijnzen, komt weer rechtzitten. Wil praat weer met de dokter. “Dat weet ik niet dokter. Ik zal het even vragen. “Hij buigt zich weer met de hand voor de telefoon naar Jules. “Jules, heb jij al veel kusjes gehad vandaag?

Wil drukt een paar keer op de toets. Gaat zitten, met Jules op schoot en kijkt ernstig. Binnen in huis rinkelt mijn mobiel.

Kusjes? Daar moet Jules even over nadenken. Dan schudt hij zijn hoofd. Nee, eigenlijk niet.

“Dank u wel dokter. Als het straks nog niet over is bel ik u weer.” Wil geeft de telefoon aan mij, slaat zijn armen om Jules en zegt: “Jij moet heel veel kusjes hebben en dan naar bed!” En hij geeft Jules kusjes op zijn wang, in zijn nek, op zijn handen. Jules grinnikt, het kietelt maar hij geniet. Wil staat op en draagt zijn kind naar binnen. Het avondritueel kan beginnen.

 

Bovenstaande blog is geschreven door Marjon, moeder van Jules en zijn twee grotere broers. Ze schrijft verhalen over de moeilijke tijden, maar ook over die kleine pareltjes van geluk waardoor het leven met Jules de moeite waard blijft. Haar andere blogs lees je op www.julesenik.wordpress.com.

Lees de vorige blog van Marjon hier.

HandicapNL Update

Wil je op de hoogte blijven van de beste blogs, persoonlijke verhalen en campagnes? Schrijf je in voor de HandicapNL update en ontvang 1x per maand de hoogtepunten. Zo mis je niets!

Ja, ik wil graag op de hoogte blijven

Jacomien – Veilige plek
Jacomien – Veilige plek
Vala – Als anderen door krijgen dat jouw kind ‘anders’ is
Vala – Als anderen door krijgen dat jouw kind ‘anders’ is