Linda’s blog: Wat ik leerde van een rondreis door Thailand

24 mei 2018

Rondreizen in Thailand – van de snikhete en megadrukke hoofdstad Bangkok naar het prachtige toeristeneilandje Koh Samui. Het was prachtig. Het was zwaar. Het was confronterend. Wil jij weten wat ik ervan geleerd heb? In dit blog vertel ik het je.

Op vakantie zonder je ouders. Een mijlpaal. Dus dat moet je goed doen. Voor mij betekende dit: samen met een schoolvriendin een groepsrondreis maken door Thailand. Twee meisjes van zestien op avontuur in Zuidoost-Azië.

Het is flink wat uurtjes vliegen. Maar dan zijn we er: op het vliegveld van Bangkok. Het is er warm – ongelooflijk warm. De waterdamp sijpelt langs de muren en het ziet zwart van de mensen. Snel vinden we onze reisgenoten en samen met hen stappen we in een busje dat ons naar het eerste hotel brengt. Slapen. Ik wil alleen maar slapen. Na een korte douche plof ik uitgeput op het zachte bed – de kamer is aangenaam koel en ik val meteen in slaap.

De volgende ochtend. We ontbijten met kleffe rijst, sappige stukjes mango en bittere jasmijnthee. Een prima basis voor een verkenningstochtje door de hoofdstad. Overal mensen, toeterende auto’s en kraampjes met eten. Ik kijk naar de krioelende mensenmassa en de mensenmassa kijkt naar mij. Schaamteloos. Ik ben – of eigenlijk wij zijn – een attractie.

Jammerende oude dametjes achtervolgen ons – met krukjes en bananen. Ik moet stoppen en gaan zitten. Tenminste, dat maak ik op uit hun wilde handgebaren, het paniekerige hoofdschudden en de woorden stop en sit. Ik doe het niet en glimlach verontschuldigend. Ik voel mij opgelaten – niet op mijn plek. Maar ik snap het ook. Een jong gehandicapt meisje dat door de straten van Bangkok strompelt en de trappen van tempels beklimt. Dat gebeurt vast niet elke dag. Ik besef hoe makkelijk het in Nederland is – hoe normaal.

Dat besef ik opnieuw als een paar dagen later de jungletocht op het programma staat. De gids – een verschrompeld mannetje dat verknocht is aan zijn waterpijp – zegt dat ik gewoon mee kan. Hij draagt mij wel, want I’m happy when you’re happy. Nou, ik word niet happy als ik denk aan de hobbelige kronkelweggetjes die ik af moet – in de armen van deze tandeloze waterpijpliefhebber. Ik ga dus niet mee. In plaats daarvan geniet van een fruitsapje bij de sobere slaaphut.

Het gebeurt nog een paar keer. Ik blijf achter, lees een boek of doe gewoon even niks. Dat hoort erbij. That’s part of the deal. Het geeft mij tijd om bij te komen en na te denken. Over hoe bijzonder het is dat ik in Thailand ben – op vakantie met een vriendin die mij helpt en met wie ik in een deuk lig om bijna alles wat we zien en doen. Over hoe rijk Nederland is. En dat ik thuis gewoon over straat kan zonder achtervolgd te worden. Zonder dat ik (altijd) een attractie ben en zonder dat wildvreemde mensen in huilen uitbarsten. Dat voelt goed. Het voelt bijna onwerkelijk als ik later weer in het vliegtuig stap om terug naar huis te gaan.

Ik denk nog vaak aan de reis door Thailand. Aan de lol, aan onze onbevangenheid en aan alles wat we hebben meegemaakt. Maar het vaakst denk ik terug aan de les die ik daar leerde: ik heb het – met mijn handicap – goed in Nederland. Ook al voelt dat niet altijd zo.

Tot volgende week!

 

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type