18 mei 2018

Linda’s blog: Natte knieën in de badkamer en popcorn op de bank

Ik zit op mijn knieën. Mijn spijkerbroek is doorweekt. Op de vloer ligt een jurkje, een romper en een luier. Mijn jongste dochter huilt en staat in haar blootje in een hoek van de badkamer.

Gele badeend
Gele badeend

 

Douchen. Dat is het plan. Niet omdat het leuk is. Of lekker – met dit warme weer. Nee. Dit is verplichte kost. De poep zit namelijk achter haar oren, onder haar voeten en op haar rug. Hier kan geen voordeelverpakking billendoekjes iets aan doen. Maar mijn jongste wil niet. Ze peinst er niet over.

Ik praat met haar. Probeer haar te lokken met een aandoenlijk badeendje, een knalroze minikoekenpan en een piepende knijpkikker. Niets helpt. Zelfs de lieve en bemoedigende woorden van haar grote zus hebben geen effect: ze blijft waar ze is – driftig krijsend in haar hoekje.

Mijn hersenen maken overuren. Hoe los ik dit nu op? Even heb ik geen idee – het zweet staat op mijn voorhoofd en ik heb heimwee naar het bad in ons vorige huis. Dan maar ouderwets met wat sop en een nat washandje. Niet de beste keuze: ik maak het alleen maar erger. Mijn jongste stopt niet met huilen en de poep zit nu echt overal. Ik ben jaloers op de rust van oudste – ze zit op de grond en probeert haar zusje aan het lachen te maken.

Ondertussen ben ik druk in de weer met het washandje: sop erop, onder de kraan en schoonmaken. Ik herhaal dit een keer of vijf en dan moet het toch echt: afspoelen met de handdouche. Ik rek de slang helemaal uit en spuit haar zachtjes nat. Ze loopt een paar keer weg, maar na een tijdje is het klaar. Ze is schoon – ook achter haar oren. Snel slaat haar behulpzame zus een handdoek om haar schoudertjes en droogt haar af. Ik worstel mijzelf omhoog. Verbouwereerd kijk ik rond. De badkamer staat blank en de muren kunnen wel een poetsbeurt gebruiken. Later, denk ik, later.

Rust. De kleine driftkikker slaapt, de badkamer is schoon en ik heb een andere broek aangetrokken. De grote zus en ik ploffen op de bank – met een enorme bak zelfgebakken popcorn. We geven elkaar wel tien high fives en lachen. We kijken een film – moe, maar tevreden. Wat een superdochters heb ik toch!

Tot volgende week!