Linda’s blog: Lopen

02 februari 2018

Ja! Onze dochter van zestien maanden heeft woensdag haar eerste echte stapjes gezet. Zonder hulp, op blote voetjes, breeduit lachend. Na de eerste drie onzekere stapjes is het blije meisje niet meer te stoppen. Een peer eten, even snel een knuffeltje pakken of een boekje ‘lezen’: het moet lopend of in elk geval staand. Ik geniet en voel mij trots. Zo ongelooflijk trots!

Ik ben trots. Maar ik ben vooral opgelucht, er valt een last van mijn schouders. Ons kind kan lopen! Heb ik daar ooit aan getwijfeld dan? Nee, eigenlijk niet. Maar toch, hoe vaak ik niet heb moeten vertellen dat onze kinderen niet gehandicapt zijn. Dat het niet erfelijk is en dat onze kinderen gewoon kunnen (leren) lopen.

Ongelooflijk, wat is dat lopen een heet hangijzer. Voor alle ouders trouwens, of je nu wel of geen handicap hebt. Maar ja, als de moeder moeilijk loopt, dan kan er best een schepje bovenop: “Wat? Jouw kind is dertien maanden en loopt nog niet? Nou, die van mij liep met tien maanden al, hoor. Maak je je geen zorgen dan?” Of: “Jeetje zeg, ruim een jaar en dan nog niet lopen? Tsja, wat wil je ook. Jij bent wel haar voorbeeld.”

Dat soort opmerkingen dus, van wildvreemden. In de supermarkt of in de bibliotheek. Of van een oppervlakkige collega, in de lift op weg naar het bedrijfsrestaurant. Om gek van te worden. Want dan kan ik nog zo hard roepen dat ik niet twijfel aan het loopvermogen van onze kinderen, zulke opmerkingen brengen mij toch een beetje van mijn stuk. Duurt het inderdaad niet wat lang? Wat nu als het toch…?

Maar dan is daar hét moment: die eerste drie stapjes. Weg twijfel, weg angst. Welkom blijdschap en opluchting. Welkom nieuwe fase!

Tot volgende week!

 

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.