Vala – Waarom de feestdagen niet altijd een feestje zijn

In principe houd ik erg van Sinterklaas en Kerst. Gezellige lichtjes, lekker bij de kachel zitten met warme chocolademelk, cadeautjes geven en uitpakken, heerlijk toch? Maar dat valt wel een beetje tegen als je een autistisch kind hebt, dat van al die prikkels lichtelijk hysterisch wordt.

Afbeelding: kind zit verdrietig op de grond voor de kerstboom.

De feest-ellende begint bij ons eigenlijk al in oktober. Dan is mijn zoon jarig en dat is het startschot voor ons jaarlijkse horrorkwartaal. Hij houdt enorm van feestjes, vindt gezelligheid heerlijk. Dus wat is het probleem dan eigenlijk, zou je zeggen? Nou ja, dat feesten met een autist gewoon niet zo gezellig is. Een feestje betekent namelijk dat alles anders gaat dan normaal. Dat de structuur volledig wegvalt. En dat is voor een jongetje met autisme zo ongeveer de hel. Ook als hij op de tafel staat te dansen tussen de chocoladeletters.

Spectaculaire driftbuien

Het eerste jaar dat mijn zoon Sinterklaas en kerst bewust mee kreeg, hebben we het geweten. Hij flipte totaal over ieder cadeautje in zijn schoen en kon over niks anders dan de Sint meer praten. De kerstballen trok hij uit de boom en de driftbuien waren ronduit spectaculair te noemen. Slapen deed hij ook niet meer, dus tegen de tijd dat we aan de kerstdis zaten, waren mijn ex-man en ik wel toe aan een rollade met een glazuurtje van Oxazepam, in plaats van cranberrycompote. En dan heb je de oliebollen nog niet eens gehaald.

De feestdagen zijn voor mij eigenlijk voornamelijk een kwestie van overleven.

Nou zijn al die festiviteiten zo kort op elkaar voor heel veel kinderen (ja, ook de ‘normale’), een behoorlijke aanslag op hun psychologisch welbevinden, dus in dat opzicht zijn we niet de enige ouders die zich schrap zetten als de speelgoedgidsen op de mat vallen. Maar voor een kind met autisme komt al die feestvreugde drie keer zo hard binnen. De feestdagen zijn voor mij eigenlijk voornamelijk een kwestie van overleven, van de (emotionele) schade zoveel mogelijk beperken. Want voor mijn zoon is het net alsof hij in het donker een marathon moet lopen, terwijl iemand met een zaklamp (of nou ja, een snoer kerstverlichting) in zijn ogen schijnt. Dodelijk vermoeiend en bovendien ook best beangstigend.

Blij als het januari is

Ik ben dus altijd blij als het weer januari is, ook al is het dan gedaan met alle gezelligheid en heeft heel Nederland vervolgens zeker vier maanden collectief last van winterdepressiviteit. Voor ons is dat juist het moment dat we weer opklimmen uit het jaarlijks dal. Het moment dat de rust eindelijk weerkeert en we elkaar weer vinden. Want waar de meeste mensen onder de kerstboom verbroedering en saamhorigheid vinden, ligt er voor ons vooral verwijdering en eenzaamheid.

Want waar de meeste mensen onder de kerstboom verbroedering en saamhorigheid vinden, ligt er voor ons vooral verwijdering en eenzaamheid.

Als de kruitdampen van de Chinese matten nog moeten optrekken en iedereen de zure oprispingen van de appelflappen en de vlammetjes nog staat op te boeren, sta ik dan dus de kerstboom al door de achterdeur naar buiten te duwen. Daarna kost het dan nog zeker drie weken om mijn zoon weer terug op aarde te krijgen. Hij is dan tenslotte eigenlijk twee maanden niet echt bij ons geweest en als je zo ver weg was, kost het even tijd om weer huiswaarts te keren. En zo gezellig zijn al die feestjes niet, als je je zoon niet bij je hebt, omdat hij in zijn eigen wereld zit, waar wij hem niet kunnen bereiken. Want dat is toch altijd weer een domper op de feestvreugde. Hoe mooi die kerstlichtjes ook twinkelen.

Bovenstaande blog is geschreven door Vala; journaliste en gediagnostiseerd met het syndroom van Ehlers-Danlos. Ze is moeder van drie kinderen, één zoon met autisme en twee dochters die beiden ook Ehlers-Danlos hebben. Op vala.nl blogt ze op nuchtere wijze en met een vleugje sarcasme over het ouderschap als moeder (van kinderen) met een beperking en alles wat daarbij komt kijken.

Geef mensen met een Handicap een plekje in jouw opvoeding!

HandicapNL vindt het erg belangrijk om de afstand tussen kinderen en mensen met een handicap te verkleinen. Daarom bieden wij speciaal voor papa’s, mama’s, opa’s, oma’s, juffen en meesters GRATIS het e-book ‘Hallo, ik heb een handicap’ aan om op een laagdrempelige manier met kinderen in gesprek te gaan over volwassenen en kinderen met een handicap.

Ja, stuur mij het gratis E-book voor ouders!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.