Een blik op de scheve strompelstraatjes of op de losse euromunten in mijn tas is voldoende

21 september 2018

Italië, wat ben je ongelooflijk mooi – en zo heerlijk onhandig. Met je schots en scheve straatjes, steegjes en stoepjes. Met je felgekleurde huisjes, je afgebrokkelde trapjes en je kronkelige bergweggetjes. Ik heb van je genoten. Maar je hebt mij ook aan het denken gezet. Big time.

Niet platgewalst

Dat je nu weer een blog van mij leest, betekent dat alles goed is gegaan: ik ben niet achtergebleven in het vliegtuig, ik ben niet bij de koffers op de bagageband gaan liggen en in Italië ben ik niet beroofd, verhongerd, platgewalst of nou ja, jullie hebben vast meer dan genoeg fantasie om te bedenken wat mij allemaal had kunnen overkomen – daar in Italië. Maar bespaar je de moeite, alle dingen die je nu in je opkomen, zijn niet gebeurd. Maar wat dan wel?

“Wat ben ik blij dat ik – met mijn handicap – in Leiden geboren ben. En niet in Lucca, Pisa of Rome.”

Stamelen en wapperen met handen

Goed om te weten: ik speek geen Italiaans – behalve dan de beroemde zinnetjes: Buongiorno, parlo poco Italiano en Ti amo, maar daar kom je niet heel ver mee, dat verzeker ik je. Die beginnerscursus Italiaans van 12 jaar geleden helpt wel wat – etiketten lezen is een eitje en ik raak niet helemaal in paniek als een voorbijganger of caissière tegen mij begint te ratelen. Maar toch, het blijft stamelen, flink wat wapperen met handen en behoorlijk heftig ja- of nee-knikken. Wat een vies gezicht krijg je als je – hoe naïef – poeslief vraagt:  Do you speak English?

Zijn dankbaarheid is te groot, veel te groot

Maar weet je wat nu zo is blijven hangen? Dat is niet die norse caissière, dat is niet die praatgrage ober of die cafébezoeker die luidkeels meezingt met een ontzettend fout danshitje. Het zijn ook niet die vrolijke huisjes, die heerlijke tomaten of die verrukkelijke wijntjes. Nee. Het is die verlegen jongen die mij – in de parkeergarage van de supermarkt – in perfect Engels zachtjes vraagt of hij mij kan helpen met het tillen van mijn boodschappentassen. Hij ruikt naar oud zweet, zijn broek is versleten en zijn dankbaarheid voor de 2 euro die ik hem geef is te groot, veel te groot. Maar wel oprecht – tenminste dat wil ik geloven.

Enorm contrast

Ik leer dat het normaal is – dat veel kansarme mensen in Italië zo hun hoofd boven water (proberen te) houden. Ik weet dat het in Nederland ook gebeurt. Maar toch, nu laat het mij niet los. Het is vast het contrast – tussen La Bella Italia en de lelijkheid van dit ‘verborgen’ leed. Of misschien is het opnieuw het besef: in Nederland is zeker niet alles perfect, maar wat ben ik blij dat ik – met mijn handicap – in Leiden geboren ben. En niet in Lucca, Pisa of Rome. Eén blik op de scheve strompelstraatjes of op de losse euromunten in mijn tas is voldoende.

Tot over 2 weken!

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type