16 april 2020

‘Als ze in beeld komt, schrik ik. Wat ziet ze er slecht uit.’

Voor mensen met een verstandelijke beperking is deze tijd van social distance heel zwaar en vaak ook lastig te begrijpen. HandicapNL heeft een eigen vriendschapsprogramma, Buddies. Een van onze Peer-Buddies vertelt graag over haar ervaring met haar Buddy Maaike. Het laat goed zien hoe het gaat met mensen zoals Maaike in deze intelligente lockdown.

Helpende hand

Wat is er aan de hand?

Vanochtend gaat al vroeg de telefoon over…tring, tring. Hey, daar is Maaike! Zij maakt gebruik van beeldbellen. Meestal ben ik nu degene die Maaike belt, omdat we elkaar door de corona maatregelen niet meer in het echt kunnen ontmoeten. Het is eigenlijk niets voor Maaike om mij te bellen. Wat zou er zijn?

Als ze in beeld komt, schrik ik. Wat ziet ze er slecht uit. Ze is rood aangelopen, heeft vlekken in haar gezicht en de tranen staan in haar ogen. Ik zie haar terwijl we praten steeds aan het nek en gezicht krabben. Maaike staat stijf van de stress. Dit is niet de enthousiaste meid die ik ken.

Verkering op social distance

We praten over alledaagse dingen. Ik probeer geen lastige onderwerpen aan te snijden. Maar juist die alledaagse dingen zitten Maaike hoog en zijn nu lastig. Ze woont namelijk alleen. Een aantal dagen in de week komt haar persoonlijk begeleider langs, maar de rest van de dag is zij alleen. Haar verkering, die ook een verstandelijke beperking heeft en 15 minuten verderop woont, mag niet meer langs komen. Hij heeft ook een eigen woning en krijgt niet meer de zorg die hij nodig heeft als ze niet op social distance blijven. En dat terwijl Maaike en haar vriend min of meer samenwonen.

Bang voor het virus

Alles is anders voor Maaike, niets gaat meer normaal of op routine. Ze is het alleen zijn totaal niet gewend. En ze is angstig. Haar familie is bang voor het virus en daardoor slaat bij Maaike ook de paniek toe. Stel je voor dat er iemand doodgaat? Ze vertelt me dat ze gisteren het nieuws weer heeft proberen te volgen, maar wat ze daar van begrijpt maakt haar bang.

Eigenlijk is er geen klus meer die Maaike niet onrustig maakt. Boodschappen doen, met al dat gedoe van 1,5 meter afstand houden en misschien besmet raken met corona, gestreste mensen op straat, het is voor Maaike gewoon veel te veel. Een dagritme aanhouden is nu ook moeilijk. Ze hoeft toch nergens heen. Normaal gesproken werkt ze 5 dagen in de week, dat is weggevallen. Ja, thuis zijn er natuurlijk klusjes genoeg, maar die zijn om 11.00 klaar en dan is de rest van de dag nog zó lang.

Van onkruid ontdaan

Het nieuws en alle opinie-programma’s begrijpt zij maar half en dat vindt ze heel vervelend. Juist deze programma’s in de avond maken haar voor het slapen gaan nog onrustiger en ongerust, gevoelens die ze dan met niemand kan delen. Een filmpje kijken ter ontspanning is te hoog gegrepen voor haar. De voortuin en achtertuin zijn inmiddels tot het laatste sprietje ontdaan van onkruid. Dat wel.

Familie komt af en toe een wandelingetje maken, op afstand natuurlijk om besmetting te voorkomen. Niet de gebruikelijke knuffel of even lekker tegen elkaar aanzitten. Het wachten op de bezoekjes van de persoonlijk begeleider is het hoogtepunt van haar week. Maaike mist haar collega’s en haar vriend heel erg, zij is nu totaal teruggeworpen op zichzelf. Zij kan de situatie duidelijk niet aan.

Gekooide tijger

Ik vind het schokkend om Maaike zo te zien. Zo kwetsbaar, zo opgesloten en gespannen. Een gekooide tijger, daar doet ze mij aan denken. En wat is het tegelijkertijd fijn om te zien hoe ons beeldgesprekje haar weer rustiger krijgt, er kan zelfs een lachje vanaf! Het is fijn om te zien dat peer-buddy zijn op afstand ook nog steeds verschil kan maken, in ieder geval op deze dag bij Maaike. Even een bekend gezicht, je hart luchten, gezien worden. Met als bijkomend geluk dat ik ook het gevoel heb dat ik in deze tijden toch iets kan betekenen voor een ander.

Na het gesprek met Maaike zit ik met een brok in mijn keel. Wat doen we toch een prachtig werk met elkaar bij Buddies. We maken echt het verschil, gewoon door er te zijn. En wat is dit een zware tijd voor mensen met een handicap.