• Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
14 mei 2020

‘Als het erger wordt, kan ik geen afscheid van hem nemen. Dan is hij alleen en ik ook’

Het is een bijzondere tijd. Het coronavirus houdt ons in de greep. De eerste weken kon ik er nog met enige rationaliteit naar kijken. Ik voelde geen angst en liet me er door de statistieken van overtuigen dat de kans dat wij gezond blijven, vele malen groter is dan dat we ziek worden.

Annette Stekelenburg
Annette Stekelenburg

Angstvirus

Maar nu kan ik mijn rationele koele houding niet meer volhouden. Het angstvirus heeft me te pakken en ik kan er helemaal niets aan doen. Onze jongste zoon heeft een verminderde longfunctie en kan niet goed ophoesten. De kans dat hij dit virus niet zou overleven, is heel reëel. Maar dat is niet eens wat me zo bang en verdrietig maakt. Ik weet immers dat ik hem een keer ga verliezen. Ik neem jullie mee in mijn hoofd. Ik zie mijn zoon met autisme paniekerig om zich heen kijken vanuit zijn ziekenhuisbed. Niemand die zijn hand vasthoudt.

Dagelijkse film

Niemand die hem kan uitleggen wat er gebeurt. Niemand die hem veiligheid kan bieden. Verpleegkundigen lopen af en aan. Hij ligt op een kamer met meerdere patiënten en ik mag niet naast hem liggen. En als het erger wordt, kan ik geen afscheid meer van hem nemen. Dan is hij alleen en ik ook. Tot zover de film die dagelijks wel een keer langskomt. Met de daarbij horende tranen.

Onmogelijke keuzes

Dit virus stelt mij ook voor onmogelijke keuzes. Mijn oudste zoon werkt in een winkel. Hij is net op zichzelf gaan wonen. Mijn dochter (met spierziekte) gaat nog naar haar werk. Met geen enkel argument lukt het me haar thuis te houden. Ze houden echt met alle maatregelen rekening, maar toch zijn zij de zwakste schakel in ons gesloten systeem. Ik zou eigenlijk moeten zeggen dat ze niet meer thuis mogen komen voorlopig, maar dat kan ik niet. Noem het dom of onverantwoord. Mijn moederhart kan deze keus niet maken.

Mooie dingen

En toch heb ik ook hoop, want wat gebeuren er mooie dingen om mij heen. Mensen die me bellen, een lokale kroegbaas die een muzikaal feest organiseert voor alle verzorgings- en verpleeghuizen in mijn woonplaats, Nederland dat klapt voor de zorg, een premier die niet kijkt naar politieke partijkleur, maar naar de beste man op de beste plek, mijn ouders die beeldbellen. Onderwijs dat nu wel op afstand kan worden gegeven – terwijl dat niet kon toen ik erom vroeg – e-healthoplossingen die nu wel ingezet worden. Allemaal vooruitgang en dat geeft mij hoop. Hoop dat we sterker uit de crisis komen en dat de wereld er straks mooier uitziet. Economisch armer, maar sociaal stukken rijker. In die wereld wil ik graag leven!

Annette Stekelenburg (54) is getrouwd en moeder van drie kinderen. Drie gezinsleden hebben de progressieve spierziekte myotone dystrofie. Ze maakt zich er sterk voor dat haar gezin eerlijke kansen krijgt en volwaardig kan meedoen in deze maatschappij.

Dit is een artikel uit ons magazine saam[en]. De nieuwste editie valt binnenkort weer op de deurmat.

Nieuwsgierig geworden? Bestel eenmalig een gratis proefnummer.