Nicolet (56): Het heeft me vijftien jaar gekost om in te zien dat ik grenzen had 

Word donateur van Re>Start

Nicolet wordt op haar 28ste in volle vaart aangereden en de lucht ingeslingerd. Het hersenletsel dat ze oploopt verandert haar leven voorgoed. Op wilskracht en doorzettingsvermogen blijft ze vijftien jaar lang op de been en leidt ze een relatief gelukkig leven. Maar dan stort ze alsnog in. Ik denk dat maar weinig mensen wisten hoe moe ik was.” 

Onmacht 

Na haar ongeluk ligt Nicolet tien dagen lang in coma in het ziekenhuis. Ze herinnert zich er vrijwel niets meer van, op een enkel moment na. “Ik had enorme dorst en hoorde mijn vader en zus soebatten over de vraag of ze me water moesten geven. Maar ik kon niets laten merken. Ik kon geen geluid maken, niet eens met mijn ogen knipperen.” Nicolet zat volledig opgesloten in haar lichaam. Dat gevoel is echt het toppunt van onmacht. Het is het meest afschuwelijke dat ik ooit heb meegemaakt.” 

Die vermoeidheid went nooit

Emotie

En dat zegt in het geval van Nicolet wel wat. Ze heeft na haar ongeluk anderhalf jaar nodig om weer fatsoenlijk te leren lopen, praten en eten. Eén van haar restverschijnselen is dat ze snel geëmotioneerd raakt. “Ik noem het de ontremmingskwab in mijn brein, die is stuk. Veel mensen met hersenletsel hebben er last van. De een wordt snel boos, de ander raakt seksueel ontremd, ik begin bij het minste of geringste te janken.”

Het idee dat ik niet volledig zou herstellen was voor mij nicht im Frage 

Daarnaast raakt ze heel snel vermoeid. Elke dag weer, al bijna dertig jaar lang. “Veel beperkingen heb ik uiteindelijk een plek weten te geven, maar die vermoeidheid went nooit. Vergelijk het met een kapotte accu, in de winter. Hij laadt maar tot 60 procent op en loopt verschrikkelijk snel leeg.”

Steun het Re>Start programma:

Het kan je zomaar gebeuren. Een val van de trap, een verkeersongeluk. Ondanks keihard revalideren staat je leven volledig op zijn kop. De gevolgen voor werk, studie en familie zijn enorm. En niemand die je leert daarmee om te gaan.

Daarom is er Re>Start. Een nieuw programma van HandicapNL. Word supporter van het Re>Start programma en help mensen hun leven weer opbouwen na revalidatie. Lees verder ->

Eigenwijs en volhardend

Nicolet besluit evengoed alles uit het leven te halen. “Gewoon de schouders eronder, zo ben ik opgevoed. Ik kon en wilde ook niet anders. Het idee dat ik niet volledig zou herstellen was voor mij nicht im Frage. Haar eerste missie: de studie aan de Kunstacademie afmaken. Maar veel kennis is weg. Met behulp van de werkplaatsassistenten, die ’s avonds de tijd nemen om haar de werking van alle machines opnieuw uit te leggen, behaalt Nicolet uiteindelijk toch haar diploma.

Leuk leven

In de jaren die volgen houdt ze zichzelf op wilskracht staande. Of eigenlijk veel meer dan dat. Want ondanks de constante vermoeidheid en vele tegenslagen, leidt Nicolet een relatief gelukkig leven. Ze vindt een leuke baan bij Omroep Gelderland, eerst als cameravrouw en later op de redactie. Met haar man Marc krijgt ze drie kinderen en een ‘kadokind’, “van wie ik allemaal heel veel houd en met wie ik enorm kan lachen.”  

Ik ging constant over mijn grenzen heen

‘Ik viel gewoon om’

Haar doorzettingsvermogen levert haar veel moois op, maar tegelijkertijd leidt het ook tot ellende. “Ik ging constant over mijn grenzen heen. Naast mijn werk moest ik er altijd voor de kinderen zijn, want Marc werkte en studeerde er ’s avonds nog naast. Maar ik liet het nooit merken. Ik denk dat maar weinig mensen wisten hoe moe ik was. Ze houdt het vijftien jaar vol, en dan gebeurt het onvermijdelijke. “Ik viel gewoon om. Het ging niet meer.” 

(Tekst gaat verder onder de foto)

foto van Nicolet Drop
Foto: Rolf Hensel

Tweede revalidatietraject

Zelfs Nicolet ziet op dat moment in dat ze hulp nodig heeft. Rond 2010 meldt ze zich voor de tweede keer bij revalidatiecentrum Klimmendaal in Arnhem. “Verdomme, dacht ik. Nu moet ik toch wat met die acceptatie, anders word ik straks een chagrijnig oud wijf.” Het traject loopt op niets uit. De eerste psycholoog ging al snel op reis. De volgende kreeg een burn-out, dus toen kreeg ik weer een andere. Dat schoot niet op.” 

Wat vanzelfsprekend moet zijn, is het niet

Een programma zoals Re>Start had haar, ondanks het feit dat ze niet snel zal vragen om hulp, in die 15 jaar goed kunnen helpen. “Ik denk dat bij de revalidatie meer aandacht moet komen voor mentaal herstel, naast het fysieke. Hoe je met die teleurstelling en dat gevoel van onmacht om kan gaan. Het heeft mij vijftien jaar gekost om in te zien dat ik grenzen had.

Het tweede is een eigen inkomen. “Zodat je onafhankelijk kunt blijven. Alle keren dat ik aan de bel trok bij maatschappelijk werk en het UWV, werd ik van het kastje naar de muur gestuurd. Dat is een enorm frustrerend traject geweest. Ik heb altijd geprobeerd alles zelf op te lossen en dan word je dáárvoor gestraft.”

Word supporter van Re>Start!

Veel mensen lopen na hun revalidatie alsnog vast. Re>Start helpt hen hun leven weer opbouwen. Samen met professionals maken ze een persoonlijk plan voor hun nieuwe leven en krijgen concrete hulp. Re>Start biedt noodzakelijke hulp die niet wordt vergoed door overheid of verzekeraar. Word daarom nu supporter van Re>Start door middel van een maandelijkse donatie en help mee! Lees hier alles over Re>Start.

Word donateur van Re>Start en help mensen hun leven opbouwen na revalidatie.

Word donateur van Re>Start

Lees ook de verhalen van Linda en Barry:

‘Als je klaar bent met de fysieke revalidatie ben je er niet, dan begint het pas.’ ‘Als je klaar bent met de fysieke revalidatie ben je er niet, dan begint het pas.’
Barry (44) keerde terug na een incomplete dwarslaesie: ‘Je hebt kansen nodig’ Barry (44) keerde terug na een incomplete dwarslaesie: ‘Je hebt kansen nodig’
  • Word Re>Start Supporter
  • Selecteer jouw bijdrage per maand
  • Hidden

  • Hidden

Of geef dit project een kickstart en je donatie stopt automatisch na 6 maanden.

HandicapNL vindt het belangrijk zorgvuldig met jouw gegevens om te gaan. Bekijk onze privacyverklaring.