“Het gaat nooit over Sieb, maar over het beeld dat mensen hebben” 

Samen met zijn tweelingbroer Arie ging hij naar een reguliere basisschool. “In die tijd kreeg ik veel ruimte van zijn leerkracht,” vertelt zijn moeder Bertina. “Dat zorgde voor een vliegende start.” 

Bertina ontwikkelde zelf manieren om het onderwijs beter te laten aansluiten. “Zo bedacht ik een kaartjesmethode, waarbij je activiteiten van de dag zichtbaar maakt. Dat gaf structuur en tijdsbesef. En het werkte niet alleen voor Sieb, maar ook voor andere leerlingen. Hij heeft dus ook anderen wat te brengen, als je daar voor openstaat.” 

Toch bleef het hard werken. “Nieuwe leerkrachten, een andere directeur, steeds weer meebewegen. Het is heel afhankelijk van wie je treft.”

Steeds opnieuw moeten bewijzen 

Rond groep 6 en 7 zocht Bertina naar vervolgonderwijs. Een praktijkschool leek goed te passen. Sieb was enthousiast en zijn basisschool adviseerde deze school ook als vervolg. 

Toch stuitte zijn aanmelding op weerstand. “Ze wilden hem niet. Ik moest telkens weer bewijzen dat het wél kon.” 

Zelfs na toelating bleven de vooroordelen. “Ze zeiden bijvoorbeeld dat hij eenzaam was. Dan vroeg ik: hebben jullie hem zelf gevraagd hoe hij dat ervaart?” 

Uiteindelijk werd de strijd te zwaar. “Ik dacht: ik stop met vechten. Ik wil gewoon open kunnen communiceren.” 

Waar houdt leren op?  

Sieb ging naar een particuliere vervolgplek waar jongeren zich verder kunnen ontwikkelen. Maar ook daar ziet Bertina hoe beperkt de mogelijkheden zijn. 

“Veel jongeren stromen alsnog door naar dagbesteding. Dat kan voor sommigen heel passend zijn, maar niet voor iedereen. Als je verder wilt leren, is daar vaak geen ruimte voor.” 

“Stel je wilt met dieren werken of iets creatiefs doen, dan is er geen leerlijn. Terwijl die behoefte er wel is.” 

Waarom zou de ontwikkeling van een jongere moeten stoppen als hij zelf verder wil? 

Vind jij ook dat dit anders moet? Teken de petitie.

Afgewezen zonder gezien te worden 

De afwijzingen raken Bertina diep. “Je kinderen zijn je achilleshiel. De afwijzing van hem en wie hij is, is heel heftig. Hij wordt afgewezen zonder dat mensen hem kennen. Op basis van een ‘DNA-pakketje’.” 

“Het gaat nooit over Sieb. Nooit over zijn werkelijke beperking, maar over het beeld dat mensen zelf creëren.” 

En dat terwijl Sieb juist zoveel laat zien. “Sieb is leergierig, sociaal en ontzettend creatief. Hij houdt van samenwerken en is breed geïnteresseerd. Als iemand hem niet begrijpt, maakt hij een plaatje. Zijn handicap is ook zijn kracht.” 

De prijs van uitsluiting 

De gevolgen gaan verder dan onderwijs. “Toen hij van school moest, viel zijn sociale leven in elkaar. Hij vroeg boos: ‘waarom moet ik van die school af?’ Hij had ineens geen vrienden meer.” 

Voor Bertina is dit veel groter dan het verhaal van haar zoon. “In de basis klopt het onderwijssysteem niet. Je wordt veel te vroeg in een spoor gezet.” 

En precies daar wringt het. Hoe kan het dat we jongeren al zo vroeg vertellen welke toekomst voor hen mogelijk is, zonder hen werkelijk te leren kennen? 

Bertina blijft duidelijk over wat er moet veranderen. “Iedere jongere heeft recht op vervolgonderwijs. Dit gaat niet alleen over Sieb. Dit gaat over een samenleving waarin iedereen mee kan doen.”