Marieke geeft groot interview over sociale revalidatie

Het is een krachtig verhaal geworden over het revalideren na een zwaar ongeluk, hoe zij nu omgaat met haar handicap en het belang van sociale revalidatie:

Het tempo van tegenwoordig kan Marieke niet bijhouden. Niet sinds dat ongeluk, op 26 april, twee jaar geleden. Die maandag rijdt ze over de Maas en Waalweg terug naar huis in Alphen. Haar werkdag als leerling verpleegkundige in het Radboudumc in Nijmegen zit erop.

De zon staat laag zoals wel vaker op aprildagen. De zonneklep heeft ze naar beneden, ze zit rechtop, twee handen aan het stuur, zo is later te zien op dashboardcamera’s van andere bestuurders.

Automobilisten die achter Marieke rijden, zien dat ze naar de linker weghelft gaat, heel langzaam. Twee tegemoetkomende auto’s kunnen haar nog ontwijken, de derde niet. ,,Zeven tiende van een seconde voor de botsing lijkt Marieke door te hebben dat ze fout zit en probeert ze terug te sturen”, zegt haar moeder Tonny die het politierapport met de reconstructie heeft mogen inzien. Maar dan is het al te laat.

Elf weken ligt ze in coma. “We hebben haar teruggehaald uit de dood”, zegt Tonny. Marieke weet er zelf niets van.

Leven met hersenletsel

Als Marieke uit haar coma ontwaakt blijkt ze ernstig hersenletsel te hebben. Haar geheugen is enorm aangetast. Ze moet opnieuw leren praten, lopen en zwemmen. Tientallen operaties volgen, van levensreddend tot herstelingrepen.

Inmiddels is haar geheugen een beetje verbeterd, zegt ze, maar het zal altijd aangetast blijven. Nieuwe dingen zijn nu een stuk moeilijker om te onthouden. Ze heeft er wel trucjes voor. In haar kamer hangt een bijna muurvullend bord met een nauwkeurige planning van dag tot dag, van ’s ochtends tot ’s avonds. “Dit helpt mij om overzicht te houden over de hele week.”

Groene kleurtjes zijn rustmomenten. Er zijn heel veel groene kleurtjes in haar dagelijkse tijdschema’s. Even rustig op haar kamer zitten, muziek luisteren – Marieke is fan van het duo Suzanne en Freek. Notities maakt ze in haar mobieltje. Op de koelkast hangt een lijstje met de medicijnen die ze moet innemen. Als de wekker op haar telefoon gaat, is dat het sein dat ze even pauze moet nemen.

Leren omgaan met beperkingen

Het afgelopen half jaar heeft Marieke keihard gewerkt aan haar medisch herstel. Maar ze wil ook sporten, werken, contact hebben met anderen – sociale revalidatie noemt ze dat.

Ze krijgt daarbij hulp van een coach, om beter te leren omgaan met haar beperkingen. Maar die zorg wordt nu niet vergoed. Dat zou wel moeten, vindt ze. Daarom werkt ze mee aan de campagne van HandicapNL die ijvert voor persoonlijke begeleiding tijdens of na een revalidatie.

Het belang van sociale revalidatie

Mensen zoals Marieke Strik uit Alphen die na een verkeersongeluk weer hersteld zijn en ontslagen uit het revalidatiecentrum, belanden niet zelden in een zwart gat.

Daar een beetje uit zien te komen, gaat niet zonder hulp. Maar die ondersteuning is er vaak niet. Of de hulp is heel versnipperd, zegt Jeroen van de Koppel, woordvoerder van HandicapNL. Voor een jobcoach moet je bij het UWV zijn, voor maatschappelijke hulp bij de gemeente en voor een relatietherapeut bij de huisarts.

Hulp, aandacht en geld moet er wel komen voor wat ‘sociale revalidatie’ wordt genoemd. Er zou één loket moeten komen, vindt Van de Koppel, voor de man of vrouw met een handicap die knokt om weer mee te kunnen doen in de maatschappij.

“Wat ze nodig hebben is : één coach, één loket, één budget. Want er is niet één recept”, zegt Van de Koppel. De revalidatiezorg in Nederland is van hoog niveau, benadrukt hij. Maar na het medische herstel krijgen velen toch te weinig ondersteuning en zeker in deze fase van hun leven is die bureaucratische versnippering ingewikkeld.

Vandaar dat HandicapNL een campagne is begonnen met daarbij een petitie om die hulp en ondersteuning voor sociale revalidatie voor  elkaar te boksen. Inmiddels hebben meer dan 10.000 mensen de oproep ondertekend.