• Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type

‘Ik accepteerde mijn rolstoel wel’

Clifford Thomas

Ik ben geboren met een open rug. Na vier jaar in een gewone wandelwagen kreeg ik een rolstoeltje. Mijn rolstoel beschouw ik dan ook als onderdeel van mijzelf. Dat is niet altijd zo geweest. Lange tijd heb ik nog van alles extra geprobeerd om er niet totaal afhankelijk van te zijn. Zoals standing braces en spalken om te kunnen staan, aan een tafel of aan het aanrecht. Maar toen ik ze eenmaal had, belandden ze vaker onder mijn bed dan aan mijn voeten. Ik heb vanaf mijn kuit geen gevoel meer; het was te veel gedoe om ze aan te trekken.

Druk van familieleden

Op m’n zestiende besloot ik dat het genoeg was. In mijn rolstoel was ik even snel als ieder ander. Waarom moest ik zo nodig staan? Makkelijk was het niet om dat kenbaar te maken aan mijn omgeving. Ik ben echt een moederskindje. Als ze iets zei, bijvoorbeeld over mijn kapsel, sputterde ik tegen maar had ik het een week later veranderd zoals zij het wilde. Ook andere familieleden oefenden druk uit. Een tante heeft een keer gezegd: ‘Als je ooit gaat trouwen, wil ik dat je staat’. Staan – dat was een droombeeld voor iedereen, behalve mijzelf.

Ik koos voor mezelf. Ik hoefde niemand meer te pleasen.

Eigenlijk heb ik alles bereikt wat ik wilde

Ik ben nu 31 en leid mijn leven op mijn eigen manier. Ik ben model en zanger, en ik doe aan theater. Eigenlijk heb ik alles bereikt wat ik wilde – gewoon vanuit die rolstoel. Stuk voor stuk dingen die in de ogen van anderen eigenlijk staand moeten gebeuren. De stap om die braces los te laten tegen de zin in van iedereen om me heen, was groot. Maar toen ik ’m nam, viel er een last van m’n schouders.

Hoe gedraag ik mij bij iemand in een rolstoel? Download gratis de 10 do’s & don’ts!

Ja, ik ontvang graag de 10 do’s & don’ts!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.

Lees andere populaire artikelen: