‘Ik was blij dat iemand Cynthia een schop onder haar kont durfde te geven’

Word donateur van Re>Start

‘Ik was blij dat iemand Cynthia een schop onder haar kont durfde te geven’

Word donateur van Re>Start

Cynthia is een jonge, stoere, zelfbewuste vrouw van 19. Ondernemend, druk bezig met haar studie en middenin het prille liefdesgeluk. Een leven dat ze, na die bewuste ochtend op 21 augustus 2017, in eerste instantie niet meer als vanzelfsprekend zag:

Cynthia paste die ochtend op haar broertje en genoot nog even van de laatste vakantiedagen voor ze zich zou storten op haar examenjaar van de HAVO. De volgende dag zou ze haar vijftiende verjaardag gaan vieren. Als geoefend turnster was ze regelmatig op de trampoline in de achtertuin te vinden.

Maar iets in haar afzet voelde die ochtend anders dan die andere keren. In plaats van op haar voeten belandde Cynthia op haar hoofd. Echte pijn voelde ze niet, maar ze wist meteen: dit is niet goed. “Ik heb geschreeuwd om hulp. Gelukkig hoorde een buurvrouw mij. Ze is verpleegkundige. Ze heeft ervoor gezorgd dat ik rustig bleef liggen en mijn hoofd niet ging bewegen. Tot de ambulance kwam.”

School, vriendinnen, werk, een vriendje, het moederschap: is dat leven nog wel voor me weggelegd?

 

 

Steun het Re>Start programma:

Het kan je zomaar gebeuren. Een val van de trap, een verkeersongeluk. Ondanks keihard revalideren staat je leven volledig op zijn kop. De gevolgen voor werk, studie en familie zijn enorm. En niemand die je leert daarmee om te gaan.

Daarom is er Re>Start. Een nieuw programma van HandicapNL. Word supporter van Re>Start met een maandelijkse donatie en help mensen hun leven weer opbouwen na revalidatie. Lees verder ->

Doembeelden

In het ziekenhuis werd het slechte voorgevoel van Cynthia bevestigd. “Ik weet nog dat de arts mijn been omhoog hield. Niets voelde ik. Alsof hij het been van iemand anders optilde.” Uit de diagnose bleek dat twee verschoven nekwervels het ruggenmerg hadden beschadigd. Gevolg: geen gevoel en kracht meer in benen en onderlichaam.

Nooit meer kunnen lopen, geen controle meer over haar blaas, een verminderde darmfunctie. In de beginperiode was Cynthia afhankelijk van luiers, catheters, laxeermiddelen. Haar wereld was in één klap veranderd. “Ik heb die eerste dagen alleen maar gehuild. Doembeelden spookten op. School, vriendinnen, werk, een vriendje, het moederschap: is dat leven nog wel voor me weggelegd?”

Terugkijkend op die periode heb ik haar teveel betutteld

Kille sfeer

Vanuit het ziekenhuis belandde Cynthia in een revalidatiecentrum. Vier maanden kreeg ze training in dagelijkse activiteiten: rolstoeltransfers, aan- en uitkleden, praktische dingen. Cynthia kijkt met weinig positieve gevoelens op die periode terug. “Er hing een kille sfeer. Er waren veel regels. Ik moest regelmatig om half negen naar bed, terwijl ik al 15 was.” Moeder Tonia: “Ze wisten daar niet hoe ze met pubers om moesten gaan.”

Terug naar huis

Na haar revalidatie keert Cynthia terug naar huis. Tonia en haar man namen in eerste instantie de praktische zorg op zich. Tonia: “Terugkijkend op die periode heb ik haar teveel betutteld. Cynthia kon bijvoorbeeld prima zelf haar sokken aandoen. Ze deed er alleen langer over. Op dat moment dacht ik: laat mij het maar doen, dan zijn we sneller klaar.”

Moeilijk te accepteren

De irritaties tussen Cynthia en haar ouders groeiden. Cynthia zat duidelijk niet goed in haar vel en kon haar nieuwe leven moeilijk accepteren: “Op school had ik nog wel wat afleiding, maar als ik thuis kwam voelde ik me slecht. Ik durfde niet alleen naar buiten toe. Ik schaamde me. Was bang om aangestaard te worden. Ik trok me terug op mijn kamer met mijn telefoon. Ik moest elke dag wel huilen.”

Ik durfde niet alleen naar buiten toe. Ik schaamde me

Tonia probeerde haar dochter op te beuren. “Maar wat zeg je tegen je kind dat huilend zegt dat ze nooit meer zal kunnen lopen en turnen? Woorden als ‘Het komt wel goed’ schieten dan tekort.”

De omslag

En toen was daar de talentendag op Papendal. Teamcoach Arno Mul tipte hen op de Rehab Academy. Cynthia: “In het revalidatiecentrum heb ik vooral geleerd om binnenshuis mezelf te kunnen redden. De Rehab Acadamy leert mensen in een rolstoel om zich ook in de buitenwereld zelf te kunnen redden. Alleen boodschappen doen of met de trein reizen bijvoorbeeld.”

Bij Cynthia moest nog wel de nodige angst en weerstand weggenomen om die stap te durven zetten. Coen Vuijk, oprichter van de Rehab Company, kwam bij haar thuis. Hij sprak haar streng toe. Hij ging niet mee in haar slachtofferrol. Cynthia: “Ik heb gehuild, maar heb wel besloten om me aan te melden.” Tonia: “Ik was zo blij dat er iemand was die haar die spreekwoordelijke schop onder haar kont durfde te geven.”

Ik heb gehuild, maar heb wel besloten om me aan te melden

Zelfstandige trip

Met een plan in de achterzak ging ze aan de slag. Een zelfstandige trip met de trein naar Groningen was haar eerste opdracht. Cynthia: “Dat bleek achteraf heel erg mee te vallen. Ook van schaamte had ik geen last. Sowieso kende niemand mij daar, dus dat hielp ook wel mee.”

Aan dat thuis zitten moet maar eens een einde komen, dacht Cynthia toen ze weer terugkwam van de training. Een handbike die maandenlang lag te verstoffen omdat ze er niet tevreden over was, ruilde ze om voor een ander exemplaar. Nu gaat ze daar regelmatig mee op pad.

Tonia: “Toen Cynthia weer thuis was herkende ik haar bijna niet meer terug.” Vrolijk, energiek, spontaan. Dit was de Cynthia voor 21 augustus 2017.

Toen Cynthia weer thuis was herkende ik haar bijna niet meer terug. Vrolijk, energiek, spontaan.

2021

Fast foward: daar zit Cynthia dan naast haar moeder, klaar voor het Teams-gesprek. Het pubermeisje is inmiddels een volwassen vrouw van 19. Hoe gaat het nu met haar? Bezig met een opleiding in de sociale sector. Een nieuwe vriend waarvoor het gesprek uiteraard onderbroken wordt als hij een app stuurt. En oh ja, ze gaat binnenkort ook nog meedoen aan een zwemwedstrijd in Leiden, appt Tonia later nog. Ja, het gaat eigenlijk best goed met Cynthia.

De juiste hulp maakt een wereld van verschil

Cynthia laat als geen ander zien hoe het juiste zetje de omslag kan zijn van verdriet naar geluk. Maar voor 99% van de revalidanten is er na thuiskomst geen programma op maat om ze op weg te helpen.

Daar wil HandicapNL verandering in brengen met Re>Start. Dit programma helpt mensen hun leven weer opbouwen na het revalidatiecentrum. Samen met professionals maken revalidanten een persoonlijk plan voor hun nieuwe leven en krijgen concrete hulp.

Re>Start is noodzakelijke hulp die niet wordt vergoed door overheid of verzekeraar. Word nu supporter van Re>Start door middel van een maandelijkse donatie en help mee! Lees hier alles over Re>Start.

Word donateur van Re>Start en help mensen hun leven opbouwen na revalidatie.

Word donateur van Re>Start

Lees ook de verhalen van Barry en Linda:

Barry (44) keerde terug na een incomplete dwarslaesie: ‘Je hebt kansen nodig’ Barry (44) keerde terug na een incomplete dwarslaesie: ‘Je hebt kansen nodig’
Linda (43): ‘Ons leven had er zo anders uitgezien als we de juiste hulp hadden gekregen’ Linda (43): ‘Ons leven had er zo anders uitgezien als we de juiste hulp hadden gekregen’
  • Word Re>Start Supporter
  • Selecteer jouw bijdrage per maand


Of geef dit project een kickstart en je donatie stopt automatisch na 6 maanden.

HandicapNL vindt het belangrijk zorgvuldig met jouw gegevens om te gaan. Bekijk onze privacyverklaring.