03 augustus 2020

Wat als het ‘Irma-effect’ er straks niet meer is?

We zijn natuurlijk nog lang niet uit deze corona-crisis; maar er zijn gelukkig inmiddels ook een aantal positieve punten op te merken aan deze periode. Wat te denken van het krachtige applaus op onze balkons voor het hardwerkende zorgpersoneel? De talloze plaatselijke hulp-initiatieven? Of de optredens van gebarentolk Irma Sluis, die een populariteitsboost hebben gegeven aan het vak tolk gebarentaal? En de bonus die het zorgpersoneel als extra voor hun inzet toegezegd heeft gekregen.

inclusie

Kantelpunt van de samenleving

Allemaal positieve ontwikkelingen die ik voor het gemak maar even het ‘Irma-effect’ noem. Voorbeelden waarbij er gedacht wordt aan anderen; er aandacht is voor zwakkeren en erkenning voor hen die de ruggengraat van de maatschappij vormen. Veel mensen denken of hopen dan ook dat deze crisis een kantelpunt zal zijn in onze samenleving. Zou dat niet fantastisch zijn? Al maak ik me ook een beetje zorgen.

Blijk van waardering

Het lijkt er namelijk op dat de positie van de zwakkeren in deze samenleving onveranderd is gebleven. Waar iedereen weer de terrassen op kan of naar het buitenland op vakantie kan gaan, zullen velen van hen door hun fysieke gesteldheid nog even thuis moeten blijven.

Wat ik me ook afvraag is of we de optredens Irma Sluis en haar collega’s ook na deze periode zullen blijven zien, wanneer het nieuws van ‘minder belangrijke’ aard is. Ook dan verdient deze groep het geïnformeerd te worden, toch? En gaat die duizend euro voor het zorgpersoneel er niet voor zorgen dat ze bepaalde toeslagen gaan verliezen? Hopelijk leidt deze blijk van waardering voor deze kanjers tot een permanente loonsverhoging, want van een applaus op onze balkons kunnen zij helaas niet leven.

Realistische doemscenario’s

En wat als de nieuwigheid van de coronaperiode er straks een beetje af is en iedereen weer ‘normaal’ door het leven wil gaan? Je merkt nu al op straat dat niet iedereen zich meer netjes aan de regels houdt. En hoe zit het met de tweede golf? Of wat als de antistoffen van het virus niet lang in het bloed aanwezig blijven, zodat corona deel van ons leven wordt? Allemaal realistische doemscenario’s die juist voor de groep kwetsbaren in deze maatschappij desastreus zullen zijn.

Weer tweederangsburgers

Waar ik bang voor ben? Dat we dat kleine beetje compassie voor de zwakkere medemens straks weer keihard vergeten en kwijtraken. Of dat nu over een paar weken, maanden of over een paar jaar is. Dat we terug gaan naar de oude situatie, waarin mensen met een beperking toch een beetje als tweederangs burgers worden gezien. Alleen wij kunnen deze crisis ook daadwerkelijk tot een kantelpunt maken. Met elkaar.

Door: Erik Welleweerd