23 februari 2021

‘Verkering krijgen was geen probleem voor Hester, terwijl voor mij…’

Een ongelukkig kindje, zo noemde mijn oma en sommige oudtantes mijn zus vanwege haar lichamelijke en verstandelijke beperkingen. Stom vond ik dat, want ik kende niemand die vrolijker en blijmoediger was dan Hester en niemand die zo oprecht van het leven genoot. Logisch, want haar leven was in mijn ogen stukken leuker en vooral vele malen zorgelozer dan dat van mij. Thuis zorgde ik daar persoonlijk voor.

Inclusieve spelletjes

Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat speelden we samen. Alle spelletjes maakte ik – ver voor die term in zwang kwam – volledig inclusief. Van stoepranden tot schommelen, van kleuren tot verkleden, van hutten bouwen tot tikkertje doen, alles paste ik zo aan dat Hester gewoon kon meedoen. En dat eiste ik ook van vriendjes en vriendinnetjes die ik meenam naar huis. Vooraf deelde ik ze kort mede hoe het zat met Hester en vervolgens gaf ik dwingende instructies hoe ze met haar moesten omgaan. Ik vertelde zelfs hoe ze over haar moesten denken: Hester zielig vinden was verboden. Als iemand Hester toch zielig of eng vond of erger nog, haar probeerde buiten te sluiten, was de vriendschap per direct en definitief voorbij.

Alle spelletjes maakte ik – ver voor die term in zwang kwam – volledig inclusief

Jaloers

Op haar school had Hester de zaken zoveel beter voor elkaar dan ik. Ze reed dagelijks hoog en droog naar school in een warm busje en hoefde nooit door weer en wind te fietsen. Op school hoefde ze geen saaie sommen en moeilijke dictees te maken. In plaats daarvan mocht ze tekenen, knutselen, koken, zingen, toneelspelen en zelfs paardrijden en in de pauze rondjes rijden op het schoolplein op haar driewieler.

En waar ik ongelofelijk jaloers op was: twee keer per week ronddobberen in een extra warm zwembad dat gewoon in de kelder van het gebouw zat, in plaats van baantjes trekken, watertrappelen en door een gat zwemmen in het net iets te koude water van het gemeentezwembad. Verkering krijgen was ook al geen probleem voor Hester. Drie vriendjes tegelijkertijd had ze, terwijl ik…

Aandachtige uitjes

Tijdens dagjes uit werd Hester altijd vorstelijk rondgereden in de rolstoel en mocht ze voordringen bij alle attracties, terwijl ik gewoon moest wachten en lopen. Vaak kreeg ze zomaar ijsjes en snoepjes aangeboden van vreemde mensen. Domme mensen die haar zielig vonden. Het lijkt nu misschien net of ik mijn jeugd heb doorgebracht als gifgroen monster, jaloers op al deze ziektewinst. Maar nee, want daar was Hester simpelweg te lief voor. Zij deelde alles altijd ruimhartig met mij. Samen met Hester was mijn jeugd gewoon een stuk leuker.

Samen met Hester was mijn jeugd gewoon een stuk leuker

Merel Olden (47) is getrouwd en heeft een zoon van zestien. Ze werkt in de zorg als ambulant begeleidster. Haar zus Hester (48) werd geboren met een open rug en heeft daardoor een verstandelijke en lichamelijke beperking en epilepsie. Merel is Hesters mentor.

Gratis e-book met do’s & don’ts

Wil je op een goede manier met je kinderen in gesprek over mensen met een handicap? Download hieronder het gratis e-book ‘Hallo, ik heb een handicap’. Een kleurrijke, laagdrempelige handleiding boordevol tips & tricks.

Download gratis Hallo, ik heb een handicap!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.