Piece of cake. Of toch niet?

24 augustus 2018

Over een kleine week stap ik op het vliegtuig- naar Italië, alleen. En als ik er ben? Dan doe ik niets anders dan boeken lezen, lekker eten en wijntjes drinken. O ja, en bijpraten natuurlijk, want ik ben in Italië bij vrienden die daar een vakantiehuis hebben. Met zwembad. Heerlijk.

Hop, het vliegtuig in

Heerlijk, natuurlijk. Maar ook best spannend. Terwijl ik dit schrijf, denk ik terug aan 2008. In dat jaar heb ik voor het laatst in m’n eentje gevlogen – naar Dublin. Ik vond het toen een piece of cake. Gewoon, hop, met de hulp van een vriendelijk lachende stewardess het vliegtuig in en uit. Ik kon er niets spannends aan ontdekken.

Krassen en deuken

Mijn gloednieuwe rolstoel (ja, ik deed toen ook een poging) kwam helaas niet uit het laadruim zoals die erin was gegaan – de krassen en deuken waren niet op een hand te tellen en mijn remmen hingen er wat losjes bij. Dat leverde een flink baalmoment op. Dat was alles. Ik was toch al niet meer van plan die stoel veel te gebruiken.

“Krijg ik mijn koffer de bagageband af zonder er zelf bij te gaan liggen?”

Geen rotsvast vertrouwen meer

Nu voelt dat anders. Misschien is dat omdat ik 10 jaar ouder ben. Of omdat het anders is als je kinderen hebt. Maar waarschijnlijk komt het doordat ik niet meer zo’n rotsvast vertrouwen in mijn lichaam heb – dat klinkt zwaar, maar zo bedoel ik het niet.

Mopperend van deurpost naar deurpost

Mijn handicap is geen dag hetzelfde – soms heb ik veel pijn, soms een beetje en soms helemaal niet. En soms loop ik dagen hartstikke goed, terwijl er ook weken zijn waarin ik mijn lopen niet eens ‘lopen’ noem maar ‘net niet vallen’. Dan moet ik over elke stap nadenken en strompel ik mopperend van deurpost naar deurpost, terwijl mijn lijf fel protesteert. Ik kan daar niet veel aan of tegen doen. Zitten, liggen of slapen, niets helpt dan. Het blijft gewoon zo – ook al loop ik nu op orthopedische schoenen.

Een hoofd vol vragen

En daar komt het: ik zit nu midden in een strompelperiode. En daar baal ik van, dat maakt het spannend – niks piece of cake dus. Ik zie beren, heel veel beren. Vind ik weer zo’n aardige en behulpzame stewardess? Of tref ik iemand met wie het niet klikt en aan wie ik alles uit moet leggen? Krijg ik mijn koffer de bagageband af zonder er zelf bij te gaan liggen? Moet ik ver lopen naar de gate? En heb ik straks nog steeds zo veel pijn? Kan ik dan wel genieten van mijn vakantie? Een hoofd vol vragen – om gek van te worden.

Niet denken, maar doen

De oplossing? Niet denken, maar doen. Of alleen denken aan die boeken, het eten, de wijntjes, het zwembad en de gezellige avonden. Dan is die strompelperiode vast zo voorbij – hoop ik.

Tot over 2 weken!

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type