Patrick Roest: ‘Ik praat niet snel over dingen die niet goed gaan. Die houd ik liever voor mijzelf’

Topschaatser en ambassadeur van HandicapNL Patrick Roest (23) weet uit ervaring hoe kwetsbaar je gezondheid kan zijn én hoe onmisbaar de steun van familie is: zijn ouders reden hem dagelijks naar de ijsbaan.

Patrick Roest portret

Ik dacht dat ik erlangs kon

Het was de laatste skeelertraining van de zomer, nu twee jaar geleden,’ vertelt Patrick. Vlak voordat we het ijs weer op zouden gaan en het wedstrijdseizoen zou aanbreken. Met mijn ploeggenoten skeelerden we over een landweg. Onverwachts dook van rechts vanaf een klein weggetje een tractor op, die zomaar overstak. Mijn ploeggenoten konden hem op het laatste moment ontwijken en vielen de berm in, ik dacht dat ik er net achterlangs kon. Maar de tractor remde en ik knalde tegen het achterwiel. 

Welke rol speelt je familie in je leven?

Mijn ouders zijn onwijs belangrijk voor mij. Ik train dagelijks in ijsstadion Thialf in Heerenveen, dus ik heb daar een appartement. Maar als er geen wedstrijden of trainingen in het weekend zijn, ga ik naar huis, naar de boerderij in Lekkerkerk. Zaterdagmiddag kom ik aan en zondagmiddag rijd ik weer terug naar Heerenveen. Het is een boel gereis, maar het is het waard. Thuis is het fijn en op het platteland is er rust. Al is er altijd wel iets te doen op een boerderij natuurlijk, dus in de zomer help ik bijvoorbeeld met inkuilen van het voer voor de melkkoeien. Het is ook leuk om mijn broertje en zus te spreken, want die zie ik anders weinig. In Heerenveen ben ik echt op mezelfNiet dat ik eenzaam ben, want ik zie mijn ploeggenoten twee keer per dag tijdens de trainingen. Maar zij zijn geen familie. 

 

“Ondanks de littekens op mijn been ben ik toch in korte broek naar buiten gegaan.”
“Ondanks de littekens op mijn been ben ik toch in korte broek naar buiten gegaan.”
‘Je bent geboren zonder hand dus heb je er toch mee leren leven?’ zeiden ze.
‘Je bent geboren zonder hand dus heb je er toch mee leren leven?’ zeiden ze.