Met zorg samenwonen: ‘Het was heel veel werk, maar ook mooi om te doen.’

31 augustus 2018

Negen jongvolwassenen met een beperking, die het klokje rond zorg nodig hebben, wilden graag samenleven in een woongemeenschap. Hun ouders gingen aan de slag en startten de ZilverEsdoorn.

Een vaste woonvorm

Gigi Calkoen: ‘Onze kinderen gingen samen naar Rozemarijn, een logeerhuis met een antroposofische grondslag. Maar omdat de meiden ouder werden, gingen Marian en ik met de begeleiders op zoek naar een vaste woonvorm. In 2012 veranderde de wet en kon de stichting waar Rozemarijn onder valt, alleen nog maar de zorg regelen. Wij als ouders moesten voor het gebouw zorgen.’ Dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het zoeken naar een pand, de financiën, de verbouwing, de vorming van het huishouden, de juridische grondslag: een particulier wooninitiatief heeft veel voeten in de aarde.

“Er waren zeker momenten dat we het niet meer zagen zitten.”

Marian Schyns: ‘Er waren zeker momenten dat we het niet meer zagen zitten. Maar alleen door het zelf te doen, konden we meedenken over de zorg, het wonen en de sfeer in huis. Het was veel werk, maar ook mooi om te doen. En mijn dochter Nina is er supergelukkig.’

Ideale zorgpartner

Gigi: ‘Rozemarijn was onze ideale zorgpartner vanwege hun antroposofische benadering. We wilden dit heel graag samen met hen doen, want we zagen onze kinderen erdoor opbloeien.’ Niet alle ouders willen en kunnen zo betrokken zijn bij hun volwassen zorgintensieve kind. Daarom stapten er gaandeweg ouders in en uit het traject.

In de toekomst meer loslaten

‘Het is een subtiel samenspel: nieuwe ouders en bewoners geven nieuwe energie, maar ze moeten wel op een rijdende trein stappen,’ vertelt Marian. Dankzij vele fondsen, waaronder HandicapNL, is hun droom uitgekomen. De jongvolwassenen wonen met veel plezier in de ZilverEsdoorn, de zorgverleners zijn enthousiast en de ouders hopen hun kinderen in de toekomst meer te kunnen loslaten. ‘Het is prachtig dat er zulke fondsen zijn, met alleen particulier geld hadden we het niet gered,’ besluiten de moeders.

Bewoonster Nina: ‘Nu woon ik op kamers, net zoals mijn broer en zus. Dat wilde ik erg graag. Eigenlijk wil ik niet eens meer thuis logeren.’

Dankzij jullie donaties aan HandicapNL hebben deze jongvolwassenen een (t)huis.

tekst Silvie Warmerdam fotografie privé

Dit is een artikel uit ons magazine saam[en].

Nieuwsgierig geworden? Bestel eenmalig een gratis proefnummer.   

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type