16 april 2021

Lotte – Een lastige patiënt

In het ziekenhuis liggen is voor niemand leuk! Je bent daar omdat het niet goed met je gaat. Er is sprake van een situatie waarin je afhankelijk bent van deskundige en medische zorg. Tijdens zo’n ziekenhuisopname moet je jezelf hieraan overgeven en erop vertrouwen dat je de juiste zorg krijgt. Dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan.

Een lastige patient


Helaas verloopt een bezoek aan het ziekenhuis niet altijd even soepel. HandicapNL probeert hier aandacht voor te vragen, dit keer door het verhaal te delen van Lotte Schiphorst. We zouden er allemaal op moeten kunnen vertrouwen dat we de juiste zorg krijgen, toch? Wil jij je hier ook hard voor maken? Steun ons door middel van een donatie!


Op bezoek bij een vriendin

“In 2019 was ik in het ziekenhuis om een vriendin te bezoeken. Het was de bedoeling dat dit een gezellig bezoek zou worden. Gewoon even bijkletsen en wat afleiding. Gedurende mijn bezoek kwamen er regelmatig verpleegkundigen binnen, om medicatie te geven of standaard controles te doen. Toen de verpleegkundige de medicatie iets te ver weg zetten en mijn vriendin vroeg of ze de medicijnen wilde aangeven, zei ze: ‘Volgens mij kan jij veel meer dan je nu laat zien!’ De toon was gezet: de sfeer werd direct onprettig en gespannen.”

Volgens mij kan jij veel meer dan je nu laat zien

Uit de kom

“Later die avond kwamen ze de bloeddruk opmeten en trok de verpleegkundige de bloeddrukband haastig van haar arm af. Aan het vertrokken gezicht van mijn vriendin zag ik dat ze pijn had. Ze gaf aan dat haar schouder niet goed zat en mogelijk per ongeluk uit de kom was getrokken (door haar beperking gaan haar gewrichten sneller uit de kom). De verpleegkundige reageerde dat mijn vriendin niet zo kleinzerig moest doen.

Toen mijn vriendin om pijnstilling vroeg, werd er gezegd dat ze kon kiezen; of nu iets tegen de pijn of voor het slapen gaan. Mijn vriendin probeerde aan te geven dat ze al jaren medicatie slikt en met de huisarts had afgesproken dat ze meer pijnmedicatie mag nemen wanneer er mogelijk een gewricht uit de kom is.

De verpleegkundige was stellig en bleef bij haar standpunt. Mijn vriendin raakte geëmotioneerd omdat ze zich niet gehoord voelde. Ik probeerde het op een nette manier op te nemen voor mijn vriendin, maar werd al snel de mond gesnoerd. ‘Ik ben in gesprek met mevrouw en wens niet door twee mensen te worden bekritiseerd’.”

Last voor de verpleging

“Die dag deed me direct aan mijn eigen ziekenhuisopnames terugdenken. Vaak voelde ik mij extra beperkt. De verpleging had vaak weinig oog voor mijn fysieke beperkingen. Ze hadden weinig geduld en luisterden vaak niet goed naar wat ik zeggen wilde. Ik werd soms heel bot toegesproken.

Kan dat niet even wachten, ik heb nu pauze

‘Bel je nu alweer?’ ‘Heb ik je nu voor niks op de po gezet?’ ‘Je hoeft geen aanwijzingen te geven, we weten zelf wel hoe we je moeten verzorgen.’ Zomaar een greep van de opmerkingen die mij nu te binnen schieten. Wanneer dit soort dingen geroepen werden voelde ik mij verdrietig en machteloos. Alsof ik een last was voor de verpleging en ze mij liever kwijt waren. Dit zorgde voor stress en ergernis, wat niet bevorderlijk was voor mijn herstel.”

Buiten de kaders

“Toen het bezoekuur bijna voorbij was en ik eigenlijk naar huis wilde gaan, kwam de afdelingsarts binnen. Ze ging zitten en vroeg aan mijn vriendin wat er precies aan de hand was. Ze begon te huilen en zei dat ze zich niet begrepen en gehoord voelde. De arts nam de tijd om naar haar verhaal te luisteren en had begrip voor haar gevoelens. We raakte in gesprek en ik vertelde dat ikzelf ook veel ervaringen had met ziekenhuizen en mijn vriendin daarom zo goed begreep.

Ze begon te huilen en zei dat ze zich niet begrepen voelde

Ik gaf aan dat ik het idee heb dat het goed loopt wanneer je binnen de kaders valt, maar dat wanneer je een complexere casus bent dat dit vaak moeilijk en stroef verloopt. Je valt niet binnen de standaard protocollen en daarnaast merk ik dat er vaak maar geringe kennis is van fysieke aandoeningen. Dit zorgt sneller voor onduidelijkheid en onbegrip. De arts knikte dat ze begreep wat ik bedoelde. Ze is met de verpleegkundigen gaan praten en uiteindelijk heeft mijn vriendin haar medicatie gekregen en is de situatie uitgesproken.”

Respect en begrip

“Uiteraard heb ik veel begrip en respect voor alle medewerkers binnen het ziekenhuis. Door alle bezuinigingen is er vaak onvoldoende personeel en doet iedereen zijn uiterste best om de zorg voor de patiënten zo goed mogelijk uit te voeren. Omdat de druk soms erg hoog is, begrijp ik dat het emmertje bij de verpleegkundigen en artsen soms overloopt en dat dit zorgt voor stress en irritatie. Ik ben heel blij dat er mensen zijn die dit werk willen doen ondanks dat het werk veel van je vraagt.”

Heb oog voor de persoon achter de patiënt

“Maar door de hoge werkdruk heb ik het idee dat er vaak op de automatische piloot wordt gewerkt. Het ziekenhuis lijkt soms een fabriek waar de patiënten een nummer zijn. Men moet niet vergeten dat een ziekenhuisopname voor de patiënt heftig en ingrijpend kan zijn. Juist op de momenten waarop we kwetsbaar zijn en afhankelijk van anderen, is het belangrijk om oog te hebben voor de persoon achter de patiënt.”

 

Bovenstaande blog is geschreven door Lotte Schiphorst; student aan de hbo opleiding Human Resource Management. Lotte heeft door complicaties bij de geboorte een blijvende beperking: Cerebrale Parese, die zich uit in een Spastische Diplegie. Sinds 2018 schrijft ze blogs op www.mijnlevenoprolletjes.wordpress.com waar ze haar ervaringen graag met lezers deelt.

 

Teken ons manifest

HandicapNL vindt dat iedereen een normaal dagelijks leven moet kunnen leiden. Met leuke vrienden, een uitdagende baan, eerlijke kansen en de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt. Net als ieder ander. Maak jij je daar ook hard voor? Teken ons manifest!

Ja, ik teken het manifest voor een normaal leven voor iedereen!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.