• Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type
04 mei 2018

Linda’s blog: In the end, I will survive. With a little help

‘I tried so hard and got so far, but in the end, it doesn’t even matter’. Keihard klinken deze woorden in de stampvolle discotheek. Ik zit op een trapje. Iedereen danst en blèrt enthousiast mee met dit nummer van Linkin Park. Ik ook.

Gezellig dorpsplein met cafe
Gezellig dorpsplein met cafe

 

Het is het voorjaar van 2002 en ik ben op studiereis, in Brugge. We – een grote groep eerstejaarsstudenten – sjokken van bezienswaardigheid naar bezienswaardigheid. Geen museum, standbeeld, klooster of bibliotheek wordt overgeslagen. Dit kan ook niet anders, we studeren tenslotte Nederlands. Cultuur snuiven – dat is het doel.

Niet alles is even interessant. Maar de sfeer in de groep is meteen geweldig. Ik hoor erbij – wat is dat lang geleden. Ik raak achterop, de groep wacht. De hele groep staat stil en geeft mij de tijd om het gat dicht te lopen. Dit raakt me diep. Dat zeg ik niet. In plaats daarvan lach ik, maak ik een opmerking waar de zelfspot van afdruipt en strompel stug door.

Bij de vijfde stadswandeling gebeurt het: ik heb overal spierpijn, de blaren op mijn voeten branden en ik kan geen stap meer zetten. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om alleen mijn nieuwe schoenen mee te nemen – laarzen met spitse punten en hoge hakken. Maar weer redt de groep mij. Ik krijg een arm, later twee. Uiteindelijk neemt een medestudent mij op zijn rug en past de groep haar tempo nog meer aan – alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hoe dat voelt, is bijna niet te beschrijven.

Die avond gaan we uit. Dansen doe ik niet; ik heb er geen talent voor en mijn lijf is op. Maar dat geeft niet, want ik voel mij fantastisch. Ik krijg meer biertjes in mijn handen gedrukt dan ik op kan en vanaf mijn plek op het podiumtrapje blèr ik schaamteloos mee met Gloria Gaynor, The Beatles en Linkin Park. Een droomstart van mijn studententijd. That does matter, big time.

Tot volgende week!

 

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual