Linda’s blog: “Alles lijkt meteen een stuk ingewikkelder. Alsof ik dan pas gehandicapt ben.”

15 juni 2018

Mijn maatwerkschoenen zijn binnen – helemaal af en elk stiksel klopt. En toch was het even slikken. Een paar keer zelfs. In deze blog vertel ik je waarom.

Klamme handen en kriebels in mijn buik

Ken je dat? Dat je opeens beseft dat je een handicap hebt? Ik wel. Vorige week nog. Mijn afspraak bij de schoenmaker. Op een bloedhete woensdagmiddag stap ik de winkel binnen – met klamme handen en kriebels in mijn buik.

Een nette herenschoen

Vol trots laat de schoenmaker het resultaat zien. De neus is mooi, de hak ook. Maar wat zie je goed dat de schoen bestaat uit een brede koker van kunststof. Dat maakt de schoen, zeker aan de achterkant toch nog vrij lomp – of eigenlijk nogal mannelijk. Een nette herenschoen. Zo voelt het. Ik slik. Even voel ik mij heel gehandicapt. Maar ik laat mij niet kennen en trek de schoenen aan. Ze zitten heerlijk en lopen prima – nou ja, ik voel mij nog wel een beetje een houten klaas, maar ik strompel een stuk minder. En daar gaat het natuurlijk allemaal om. Daar heb ik ruim 4 maanden op gewacht. Ik reken de schoenen af en loop naar buiten – de felle zon in.

‘Ik wil een afspraak – zo snel mogelijk. Want het doet zo zeer dat ik bijna niet kan lopen.’

Als ik een uurtje op de schoenen loop, merk ik pas goed hoe warm het is. Mijn voeten branden – ze krijgen geen lucht. En wat een jeuk! Thuis doe ik de schoenen uit – heerlijk. Maar toch moet ik weer slikken. Misschien had ik er te veel van verwacht. Misschien moet ik meer geduld hebben. Langzaam ontdekken hoe deze schoenen mij gaan helpen – stap voor stap.

Een blaar? Een drukplek?

De dagen daarna blijf ik op de schoenen lopen. Dat gaat steeds soepeler en ik krijg – gelukkig – geen drukplekken. Ik leer omgaan met de warmte – ik wen er langzaam aan. Maar dan: ik zit op de fiets en mijn grote teen doet ineens heel zeer. Weer slik ik: wat is dit? Een blaar? Toch een drukplek? Thuis zie ik het: een ingegroeide teennagel. Bijna 2 jaar heb ik er geen last van gehad – en nu is het toch weer gebeurd.

Wat een opluchting

Ik bel alle pedicures die ik ken. Ik wil een afspraak – zo snel mogelijk. Want het doet zo zeer dat ik bijna niet kan lopen – met of zonder schoenen. Ik kan gelukkig snel terecht en laat de pedicure haar werk doen. Een pijnlijk klusje, maar de pijn wordt wel langzaam minder. Ik ben klaar en ik loop weer een stuk beter. En dat is maar goed ook, want als ik pijn aan mijn voeten heb, voel ik mij behoorlijk belabberd. Alles lijkt meteen een stuk ingewikkelder – alsof ik dan pas gehandicapt ben.

Met blote voeten op de bank

Ik hoop dat het goed blijft gaan. En dat ik langzaam wen aan mijn herenschoenen – zonder extra pijntjes of jeuk. Maar nu is het tijd voor een goed boek – op de bank of lekker buiten, met blote voeten. Dat wennen komt later weer!

Tot volgende week!

 

Linda Pasqual

Bekijk alle artikelen van Linda Pasqual

Altijd het laatste nieuws ontvangen?

Meld je aan voor onze e-mailnieuwsbrief HandicapNL Update, zodat we je op de hoogte houden. We sturen je maximaal 1 tot 2 mails per maand.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update.
  • Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
    Filter by Custom Post Type