• Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only

‘Je verdriet delen met anderen, maakt de relatie sterker.’

Marjolein (62) was manager bij een groot bedrijf dat weinig deed om haar te helpen re-integreren na een ziekte. In de wintereditie van saam[en] vertelt ze hoe ze zich uiteindelijk, tegen haar zin, moest laten afkeuren. En toen liep ze tegen iets anders aan: zichzelf.

 

Illustratie saamen

 

‘Door een hersenbloeding raakte ik halfzijdig verlamd. Na een frustrerende periode om vervangend werk te vinden binnen het bedrijf – waarbij ik eerder tegen werd gewerkt dan geholpen door de HR manager – moest ik me laten afkeuren. Opeens zat ik thuis.’ Dat hakte er in bij Marjolein, maar vrijwilligerswerk, EMDR-therapie en veel praten hielpen haar op de been. Ze werd aangenomen als lid van de klachtencommissie van een ziekenhuis en als schuldhulpmaatje voor jongeren. Het voelde goed om weer iets te ondernemen.

 

Niets meer wegwuiven

Marjolein: ‘Net toen ik dacht: nou heb ik alles op orde, werd ik enorm gedeprimeerd. Ik kon niet blij zijn maar was ook niet verdrietig. Met zo’n klamme lap om m’n hart. Een heel naar gevoel dat totaal niet bij mij past. ‘Hoe kan dit nou?’, vroeg ik aan de psycholoog, ‘ik heb juist eindelijk alles goed geregeld! ‘Fantastisch,’ zei hij, ‘Nou nog je depressie.’ Zo had ik het zelf nog niet bekeken. Al twee jaar lang deed ik vooral veel leuke dingen om niet te voelen, dat was mijn remedie tegen alles. Slechts bij een paar mensen liet ik mijn masker wel eens zakken. Nu moest ik gaan voelen. Dat was moeilijk maar juist door niets weg te wuiven, werd ik beter.’

 

Bijna de trap niet op

Er zijn voorbeelden te over die ze vroeger weggelachen had, maar nu voelt én deelt. ‘Laatst was ik in een restaurant met een vriendin waar ik bijna de trap niet op kwam. Ik deed daar heel lollig over, maar eenmaal aan tafel kon ik alleen maar huilen. Vroeger had ik het opgekropt, maar ik weet nu: je verdriet delen met anderen maakt je relatie sterker. Ook hebben we net in korte tijd onze eerste drie kleinkinderen gekregen. Dat ik niet de oma ben die die baby’s kan oppakken en verzorgen, grijpt me soms enorm aan. Vooral omdat ik altijd de moeder ben geweest die álles doet. Maar zowel mijn man als mijn kinderen geven mij het gevoel dat niets een probleem is. Onze relatie was al goed, maar is zo ongelooflijk veel dieper geworden.’

 

Kwetsbaar opstellen

Ook met wildvreemden heeft Marjolein veel meer contact: ‘Ik koketteer er niet mee maar mensen zien dat ik hun leed snap. En mensen zijn zo lief, als je ze toelaat. Als ik bij de supermarkt ergens niet bij kan zonder steun op mijn stok, is nog altijd mijn eerste impuls om gewoon wat anders te kopen. Maar als ik het zo’n jonge jongen naast mij vraag, is het antwoord direct: ‘Tuurlijk, hier! Heb je nog meer nodig?’ En dan denk ik: hoe simpel is het om je kwetsbaar op te stellen? Maar ja, dóe het maar eens.’

 

Steun HandicapNL als donateur en ontvang gratis 2x per jaar het magazine saam[en], met nog meer mooie en relevante artikelen over leven met een handicap.

 

Illustraties: Marenthe Otten
Interview: Elise van der Velde