25 juni 2020

‘Ik wil niet leven alsof ik op pauze sta, alsof ik moet wachten totdat alles weer normaal is’

Mijn kamer bevindt zich op de derde verdieping van een appartementencomplex en als ik er niet uit kan – bijvoorbeeld omdat mijn stoel stuk is – noem ik mezelf altijd gekscherend Rapunzel zonder lang haar. Alsof ik vastzit in een toren en mensen af en toe langskomen.

Amber Bindels
Amber Bindels

Quarantaine

Dit heb ik een tijd geleden meegemaakt toen ik geen goede stoel had en daardoor niet kon zitten. Het gevolg was dat ik ongeveer anderhalf jaar lang op bed heb gelegen, want dat kon ik wel. Het verschil met de huidige tijd is dat Nederland nu niet gewoon doordraait. Nee, we zitten in quarantaine.

Er waart een virus

Er waart een virus over de wereld en omdat ik tot de risicogroep behoor, doe ik extra mijn best om niet ziek te worden. Ik wil niet dat het virus mijn huis of mijn lichaam binnendringt. En er gaat ook veel energie inzitten om corona uit mijn gedachten te blijven weren. Dat is namelijk nog best lastig als je opgesloten zit in een ruimte van dertig vierkante meter.

Eenzaamheid als vriend

In een tijdschrift las ik pas iets over ‘eenzaamheid als een vriend’. Het artikel was geschreven vóórdat de wereld daar behoefte aan had, voordat corona in Europa was aangekomen en juist daarom raakte het me misschien zo. De strekking was dat eenzaamheid niet per se iets hoeft te zijn waarvan je moet vluchten. Eenzaamheid komt niet alleen op omdat er fysiek niemand is, maar ook door de wetenschap dat we niet al onze problemen zelf kunnen oplossen.

Geliefd

We zijn geliefd, ongeacht de omstandigheden waarin we leven. Mijn kamer is dan misschien wat klein, op een goede dag kan ik me er vrij voelen. Omdat ik mooie dingen lees, omdat mijn moeder een lief berichtje stuurt, omdat ik me niet vergeten voel en omdat ik soms iets voor andere mensen kan betekenen in een mooi gesprek.

Kaarsje

Nu haal ik voldoening uit de kleine dingen, bijvoorbeeld dat ik sinds het begin van deze quarantaine nog niet één pyjamadag heb gehad, maar me elke dag nog heb aangekleed. Natuurlijk wel met hulp van mijn fantastische zorgverleners. Ik wil niet leven alsof ik op pauze sta, alsof ik moet wachten totdat alles weer normaal is en pas over maanden weer verder kan. En dus probeer ik niet te denken aan alles waar ik geen invloed op heb, maar sta ik op, lunch ik online met vrienden, doe ik aan beeldbellen en steek ik voor iedereen die dat nodig heeft een kaarsje aan (inclusief mezelf).

Amber van Ginneken (30) studeert soms filosofie en zet zich altijd in voor toegankelijkheid. Doordat ze drie maanden te vroeg is geboren heeft ze cerebrale parese en zit ze in een elektrische rolstoel. Ze is getrouwd maar woont niet samen.

De HandicapNL Update

Vind jij dit ook zo’n tof artikel en wil je nooit meer dit soort verhalen en columns missen? Schrijf je dan in voor onze HandicapNL Update en ontvang alle nieuwtjes in je mailbox.

Schrijf je in voor de HandicapNL Update