• Doneer nu
  • Zoeken
    Generic filters
    Exact matches only
23 augustus 2019

“Het zag er zo koud uit op die warme dag”

De natuur barst weer uit zijn voegen. Vogels fluiten, alles ontluikt en ook mensen komen weer meer uit hun huizen. De een nog met een jas aan, de ander al in een T-shirt. Het warme weer geeft mij altijd een gevoel van vrijheid, heerlijk! Het warme weer betekent voor mij ook het maken van nieuwe plannen en het nadenken over de toekomst.

Bloemen in bloei

Plek voor mijn zoon?

De belangrijkste puzzel: waar kan onze zoon straks wonen? Tot nu toe hebben we nog geen plek voor hem gevonden. Hij past namelijk niet in een doelgroep. Hij heeft een spierziekte met een normaal IQ, maar is niet zelfredzaam door zijn autisme. Ook moet er altijd iemand in zijn buurt zijn, wegens verstikkingsgevaar. In de wijk waar ik woon, is een instelling voor gehandicaptenzorg.

Beeldscherm

Laatst wandelde ik achter een groepje bewoners met hun begeleidster. Een jongen wilde haar een arm geven, maar die wimpelde ze af. Hij ondernam een nieuwe poging, maar wederom schudde ze hem af, nu met wat meer kracht. Ze was namelijk aan het appen. De hele wandeling heeft ze niet één keer gekeken naar de bewoners die met haar meeliepen, alleen naar haar beeldscherm. En vanachter haar beeldscherm maande ze de groep dat ze moesten doorlopen. Het zag er zo koud uit op die warme dag.

Zwaaien

Een poos terug wandelde ik met mijn hond langs het gebouwtje voor dagbesteding. Buiten stonden twee begeleiders te roken. Ze zwaaiden naar de mensen met een verstandelijke beperking die binnen zaten en hun aandacht vroegen. Het zag er zo triest en koud uit. Ik weet zeker dat niemand het verkeerd bedoelt en dat het zeker niet bewust zo gaat. Maar misschien vind ik dat juist wel het verdrietigst.

Ik zoek een thuis voor hem en geen tehuis.

Worsteling

De begeleiders daar hebben geen idee van mijn worsteling. Ik zoek een plek voor mijn zoon en elke keer als ik dit soort situaties zie, wordt het voor mij moeilijker om erop te vertrouwen dat er een plek is waar hij liefdevol kan leven en wordt verzorgd. Mijn eisen voor de zorg van mijn zoon lijken heel anders dan de eisen waaraan instellingen zich moeten houden. Ik eis liefde en warmte.

Liefdevolle omgeving

Natuurlijk vind ik ook dat het veilig moet zijn, maar nog belangrijker vind ik een liefdevolle omgeving. Ik eis een passende plek waar hij sociale contacten kan opdoen. Voor mij is minder van belang dat de mensen die er werken het juiste papiertje hebben, als ze maar uit het juiste hout gesneden zijn. Ik zoek een thuis voor hem en geen tehuis. Ik vrees dat ik nog even moet doorzoeken.

Annette Stekelenburg (54) is getrouwd en moeder van drie kinderen. Drie gezinsleden hebben de progressieve spierziekte myotone dystrofie. Ze maakt zich er sterk voor dat haar gezin eerlijke kansen krijgt en volwaardig kan meedoen in deze maatschappij.

Dit is een artikel uit ons magazine saam[en].

Nieuwsgierig geworden? Bestel eenmalig een gratis proefnummer.