01 oktober 2021

Marjon – Geduld omdat het moet

Vaak hoor ik van mensen dat ze me zo sterk vinden. Dapper ook. Vaker nog zeggen ze dat ze me bewonderen omdat ik zo ontzettend veel geduld heb.

Met sterk en dapper heb ik wat moeite. Het voelt een beetje als vroeger, toen ik over een losse stoeptegel stepte en keihard met mijn kin op het schroefje van het stuur terecht kwam. En dat ik toen keihard wilde schreeuwen en janken, maar dat ik dapper moest zijn van de grote mensen. En niet huilen. Kusje erop, grote meid.

Eindeloos geduld

Wat geduld betreft: die mensen hebben gelijk. Ik heb eindeloos geduld. Ik ben geduldig geboren. Maar in relatie tot mijn geduld met Jules moet ik toch even iets rechtzetten. Dat heeft eigenlijk niet zo heel veel te maken met mijn geduldige karakter.  Je kunt het zelfs omdraaien: ik heb zoveel geduld met Jules omdat ik ongeduldig ben. Het zit zo: Je kunt Jules niet veranderen. Hij kan zich niet inleven in zijn moeder.

In relatie tot mijn geduld met Jules moet ik toch even iets rechtzetten

Inlevingsvermogen

Soms -als ik bijvoorbeeld mijn teen stoot- , geeft hij een klopje op mijn rug, of een kusje op mijn voet. Dat is al heel wat. Meestal moet hij er onbedaarlijk om lachen. Abstracter inlevingsvermogen zit domweg niet in het ventje. Dingen als: mama wil even tijd voor zichzelf, of: mama is een tikkie chagrijnig, komen gewoon niet aan. Hij kijkt je verontwaardigd aan, maakt met zijn duim onder zijn kin het gebaar ‘grapje’. En herhaalt dan wat hij wilde.

Ongeduld leidt in alle gevallen tot verlenging van de handelingen die je moet uitvoeren

Dat betekent dat het gewoon geen zin heeft om ongeduldig te doen tegen Jules. Sterker nog: Ongeduld leidt in alle gevallen tot verlenging van de handelingen die je moet uitvoeren. Als Jules een boekje uit wil zoeken tijdens het slaapritueel, duurt dat erg lang. Hij neemt namelijk elke week stapels boeken mee uit de bibliotheek. En die moeten allemaal mee naar boven om lekker  te kunnen kiezen.

Onrustig

Hoe groter de stapel, hoe langer het duurt voor hij een boekje kiest. Ik heb geprobeerd dit ritueel in te korten door maar drie boekjes mee naar boven te nemen. Ik legde ze overdag boven, en moffelde de rest van de boeken weg onder de tafel of in de kast. Pedagogisch sterke zet, vond ik nog. Maar Jules is best slim, op zijn eigen manier. Hij weet gewoon dat er meer boeken in huis zijn.

Dus als ik die drie boekjes aan hem geef om te kiezen, wordt hij onrustig. Vinger naast zijn mond: meer. Handjes opgeheven voor zijn buik: boek. Wijsvinger in een herhalende beweging naar de grond: beneden. En hup, weg is hij, de trap af. Als je hem tegenhoudt, wordt hij boos. En dan duurt het sowieso een kwartier langer voor hij in bed ligt. Dus je laat hem naar beneden gaan, waar hij de boekjes gaat zoeken.

Leuk spelletje

Voor de zekerheid kijkt hij in alle kasten, want je weet maar nooit of mama nog meer boeken verstopt heeft. Leuk spelletje mama! Daarna weer naar boven, waar je alsnog de hele stapel kinderboeken, plus de volwassenenboeken, plus de telefoongids, plus de fotoalbums die hij heeft gevonden tijdens het verstoppertje met boeken-spel van zojuist, moet doornemen.

Lang lezen en lang afscheid nemen

Het snelst, en gezelligst, is het dus om mee te gaan in Jules’ ritme. Gelijk alle boeken van de bibliotheek mee naar boven. En heel geduldig te doen, en geïnteresseerd, en grappig. Lang kiezen. Lang lezen en lang afscheid nemen. Jules blij, rustig en lief. Het scheelt minstens een kwartier, vaker nog een half uur. Plus een vrije avond erachteraan omdat hij rustig gaat slapen. En een tevreden gevoel omdat het goed gegaan is.

Dus heb ik veel geduld naar Jules toe? Ja, dat heb ik. Maar het is wel puur eigenbelang.

 

Bovenstaande blog is geschreven door Marjon, moeder van Jules en zijn twee grotere broers. Ze schrijft verhalen over de moeilijke tijden, maar ook over die kleine pareltjes van geluk waardoor het leven met Jules de moeite waard blijft. Haar andere blogs lees je op www.julesenik.wordpress.com.

Een waardevol dagelijks leven voor iedereen: teken het manifest!

Veel ouders met een gehandicapt kind strijden dag en nacht voor hun kind. Maar liefst 60% van hen krijgt een burn-out. Niet van de zorg óm hun kind, maar van het gevecht vóór hun kind. HandicapNL vindt dat iedereen recht heeft op een normaal, waardevol leven. Jij toch ook? Teken hieronder ons manifest!

Ja, ik teken voor een normaal leven voor iedereen!!

Bij het aanmelden ga je akkoord met de privacyvoorwaarden van HandicapNL.